“ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ก็จัดการได้เอง”
“ฝั่งบรรจุภัณฑ์เตรียมเหล้าไว้เรียบร้อยแล้วหรือยัง?”
ไช่จิ้นไม่ได้เงยหน้า
หลิวชิ่งเหวินสีหน้าร้อนรน “เตรียมพร้อมทั้งปริมาณและคุณภาพแล้ว แน่นอนว่าพร้อมครับ”
“แต่พี่จิ้น พรุ่งนี้เราไปวิ่งตลาดด้วยกันไหมครับ เหล้าในโกดังมีตั้งเยอะจนกองเต็มไปหมดแล้ว”
“ตั้งนานแล้ว แต่ขายไม่ได้สักขวด พี่ไม่เห็นจะร้อนใจเลยสักนิด”
ไช่จิ้นวางปากกาในมือลง ใช้นิ้วนวดสันจมูก “ไอ้ลิง นายคิดว่าผู้จัดการทั่วไปควรมีคุณสมบัติอะไรเป็นอย่างแรก?”
“คุณสมบัติเหรอครับ? ต้องมีอะไรด้วยเหรอ?” หลิวชิ่งเหวินถามอย่างไม่เข้าใจ
ไช่จิ้นจึงค่อย ๆ อธิบายให้เขาฟังอยู่ตั้งนาน
ต้องไม่หวั่นไหวต่อสถานการณ์ มีแผนอยู่ในใจ ไม่ปล่อยให้คนอื่นชักจูง และทำตามแผนของตัวเองอย่างเป็นขั้นเป็นตอน
นี่แหละคือคุณสมบัติที่ผู้บริหารต้องมี
ถ้าเจอเรื่องเล็กน้อยนิดเดียวก็แสดงออกทางสีหน้าหมด แล้วจะพาทีมไปในทิศทางที่ถูกต้องได้ยังไง?
ไม่เคยมีใครสอนเรื่องพวกนี้ให้หลิวชิ่งเหวินมาก่อน
เขาเป็นชาวนา ชีวิตนี้สนใจแต่การวางไซดักปลา
ไม่คิดเลยว่าคำพูดของไช่จิ้นจะทำให้เขาเข้าใจได้ทุกอย่าง
นี่คือพรสวรรค์ในการเป็นหัวหน้าแก๊งแชร์ลูกโซ่ของเขาในชาติก่อน
ได้ยินว่าชาติก่อนหมอนี่ถูกคนหลอกไปแต่แรก แต่หลังจากอยู่ในรังแชร์ลูกโซ่ได้ไม่กี่เดือน
กลับขโมยคนทั้งรังของอีกฝ่ายออกมาตั้งตัวทำเองเสียอย่างนั้น
เรื่องนี้ไว้พูดกันทีหลัง
ช่วงบ่าย มีคนจำนวนไม่น้อยมาหาเรื่องที่โรงงานจริง ๆ