อวี๋เสียเยว่ก้มอ่านเอกสารอยู่เพียงไม่กี่วินาที ทว่าราวกับฟ้าผ่าลงกลางใจ สายฟ้าแลบแปลบปลาบกระหน่ำใส่หัวใจ นิ้วมือเริ่มสั่นระริก
ที่สำคัญคือเธอกังวลเรื่องลูกชาย
นี่เป็นหนี้ตั้งหลายสิบล้านจากบ่อนเงินกู้นอกระบบ แล้วเขากล้าไปกู้เงินพวกนั้นได้ยังไง
อวี๋เสียเยว่พอรู้มาบ้างว่าบ่อนเงินกู้นอกระบบในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีวิธีทวงหนี้แบบไหน คนพวกนั้นเป็นพวกไม่กลัวตาย ถ้าทวงเงินไม่ได้ สุดท้ายก็เอาชีวิตลูกหนี้แทน!
ทุกคนในที่นั้นเข้าใจเรื่องราวจากสีหน้าของเธอ
เหอจื้อจวินกับลูกชายยังคงงุนงง ในหัวต่างก็มีประโยคหนึ่งผุดขึ้นมา ‘คนงานสายการผลิตคนนั้นซื้อโรงงานของเราไปจริง ๆ เหรอ’
ไม่ว่าโรงงานจะตกไปอยู่ในมือใคร เฉินเหนียนฮวาก็สงบใจไม่ได้
เขากับไช่จิ้นเป็นศัตรูที่อยู่ร่วมโลกกันไม่ได้
เขาเอาแต่คิดว่าไช่จิ้นเป็นคนยุแยงให้พ่อลูกแตกคอกัน
เมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า เขาก็เข้าใจเรื่องราวได้อย่างรวดเร็ว
เฉินเหนียนฮวาลุกขึ้นเดินเข้ามา “โรงงานเป็นของฉัน พวกแกไม่มีสิทธิ์มาชี้นิ้วสั่ง...”
เพี๊ยะ!
สีหน้าของเฉินนียังไม่สู้ดีนัก เธอปาเอกสารอีกแผ่นใส่เขา
“ดูให้ชัด ๆ สิ ว่าลูกนอกสมรสของคุณมันเป็นยังไงกันแน่!”
“เฉินฮ่าวเป็นลูกใครก็ไม่รู้ แล้วมาเกี่ยวอะไรกับตระกูลเฉินของคุณ!”
เฉินเหนียนฮวาเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ ท่าทีที่เตรียมจะเถียงคนพลันหายไป
เขาถือกระดาษแผ่นนั้นอ่านอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาแดงก่ำราวกับสัตว์ร้ายจากยุคบรรพกาล ก่อนจะหันขวับไปมองอวี๋เสียเยว่ที่ยืนเสียขวัญอยู่ตรงนั้นมานานแล้ว