หลี่เจิ้งคุยกับไช่จิ้นอย่างถูกคอมาก
แน่นอนว่าเขาจำไช่จิ้นได้ พอกลับถึงห้องทำงานก็นึกถึงเอกสารที่ไช่จิ้นให้ไว้
เขาลงไปค้นหาในรถอยู่นานกว่าจะเจอ
จากนั้นก็เดินกลับห้องทำงาน พลางอ่านเอกสารไปด้วย
จู่ ๆ แววตาก็สว่างวาบขึ้นมา
โรงงานที่มียอดขายต่อเดือนมากกว่า 300,000 หยวน กลับเอาหุ้น 80 เปอร์เซ็นต์ของโรงงานมาค้ำประกันเงินกู้ 300,000 หยวน
ธนาคารได้เปรียบมากทีเดียว
ดีกว่าพวกที่มีเงินแค่หนึ่งล้าน แต่กลับอยากกู้จากธนาคารหลายล้านตั้งเยอะ
หนุ่มคนนี้ขาดเงินจริง ๆ หรือไงนะ?
สายตาของเขาเหลือบไปเห็นไฟแช็กบนโต๊ะ แล้วก็พบเรื่องน่าสนใจเข้าให้
เขาหยิบไฟแช็กขึ้นมาดู ไม่ผิดแน่ บนนั้นมีโฆษณาของโรงกลั่นเหล้าต้าวเซียงอยู่จริง ๆ
เขานั่งลังเลอยู่ในห้องทำงานนานมาก
สุดท้ายก็หยิบโทรศัพท์ตั้งโต๊ะขึ้นมาโทรออก
เขานัดใครคนหนึ่งทางโทรศัพท์
จากนั้นก็ถือกระเป๋าเอกสารรีบร้อนออกจากห้องไปทันที
กว่าครึ่งชั่วโมงต่อมา เขาก็มาถึงอาคารที่ว่าการอำเภอหยวนหลี่
เขาเดินผ่านอาคารที่ว่าการอำเภอ ตรงเข้าไปยังห้องทำงานของเหยาซุ่นเหนียน นายอำเภอ
เหยาซุ่นเหนียนหัวเราะเสียงดัง “เหล่าหลี่ รีบร้อนมาทำไมกัน?”
หลี่เจิ้งวางเอกสารที่ไช่จิ้นให้ไว้ลงบนโต๊ะทันที
“เพื่อนเก่า นายรู้จักโรงกลั่นเหล้าต้าวเซียงที่อำเภอของนายดูแลอยู่ไหม?”
“โรงงานที่ผลิตเหล้าหลี่ไป๋น้อยน่ะเหรอ?”
“ใช่ โรงงานนั้นแหละ”
ดูเหมือนเหยาซุ่นเหนียนจะติดตามเรื่องโรงกลั่นเหล้าต้าวเซียงมานานแล้ว “คนที่ชอบดื่มเหล้าในอำเภอหยวนหลี่ ใครบ้างไม่รู้จักเหล้าหลี่ไป๋น้อย?”