จี้หยวนหันกลับมาด้วยสีหน้างุนงง
พอเห็นไช่จิ้น เขาก็รีบเดินตามไปทันที
ไม่ต้องพูดถึงจี้หยวนเลย แม้แต่ไช่จิ้นเองก็อดเหลือบมองชายหัวโตที่ยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้
เจิงเสี่ยวตานยิ้มอย่างกระดากใจอยู่ข้าง ๆ แล้วอธิบายว่า “พ่อบุญธรรมกลัวว่าฉันจะเจอเรื่องอะไรในแผ่นดินใหญ่ ทุกครั้งที่ฉันกลับไป เขาเลยส่งคนตามมาด้วยเยอะมาก”
“เถ้าแก่ไช่ นีนี อย่าถือสาเลยนะ”
ไช่จิ้นยิ้มเงียบ ๆ
แต่ในใจกลับสงสัยว่า คนพวกนี้เป็น ‘หน่วยงาน’ ไหนในกั่งเฉิงกันแน่?
ก่อนส่งมอบอำนาจ กั่งเฉิงวุ่นวายแค่ไหน ไช่จิ้นเคยได้ยินคนท้องถิ่นในเมืองเซินเล่าให้ฟังมามากมายในชาติที่แล้ว
นับตั้งแต่สงครามต่อต้านญี่ปุ่นเริ่มขึ้น กั่งเฉิงเปิดท่าเรือ ผู้คนจากทุกชนชั้นก็เริ่มหลั่งไหลมารวมตัวกัน
ต่อมาก็ก่อตัวเป็นสิ่งที่เรียกว่า ‘แก๊งหง’
บรรพบุรุษที่แก๊งหงนับถือคือ ‘สมาคมฟ้าดิน’ ในยุคราชวงศ์หมิงและชิง
แก๊งชิงของตู้เยว่เซิง ซึ่งนับถือแก๊งขนส่งทางน้ำในจงไห่ กับแก๊งหงทางใต้ ก่อเป็นสองแก๊งมาเฟียใหญ่แห่งหัวเซี่ยในยุคพิเศษนั้น คือแก๊งชิงทางเหนือและแก๊งหงทางใต้
ภายหลังเมื่อเจียงไคเช็กพ่ายแพ้และล่าถอย กองกำลังที่เหลืออยู่ไม่น้อยก็หนีมายังสถานที่วุ่นวายแห่งนี้ จนก่อตัวเป็นอำนาจจากภายนอกที่เรียกว่าแก๊งเค
ต่อมาก็มี ‘สมาคมต้าเฉวียน’ ซึ่งมีคนจากแผ่นดินใหญ่เป็นแกนนำ โดยมีจางจื่อเฉียงเป็นตัวแทน และกลุ่มอื่น ๆ ตามมา
วุ่นวายไปหมด
ขบวนที่เห็นตอนนี้ อย่างน้อยก็น่าจะเป็นกลุ่มผู้มีอิทธิพลระดับแนวหน้าในกั่งเฉิง