ตัวอักษรเพียงตัวเดียวทำให้ไช่จิ้นยืนนิ่งอยู่กับที่
เมื่อครู่อาหู่เพิ่งบอกว่าเจ้าของนามบัตรในมือจี้หยวนเป็นคนของสำนักงานใหญ่
ถ้าอย่างนั้นไอ้หนุ่มหัวโตที่มาด้วยกันวันนี้มีสถานะอะไร แล้วพ่อทูนหัวของเจิงเสี่ยวตานล่ะ?
ไช่จิ้นคาดเดาสถานะของอีกฝ่ายออกแล้ว เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนยิ้มแล้วเดินตามพี่หลงไป
ไม่ได้ใส่ใจอีก
…
เดือนมีนาคม อากาศที่เผิงเฉิงเริ่มร้อนระอุ
วันที่ 1 ไช่จิ้นวางสายโทรศัพท์ในลานบ้านแล้วก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
คนที่โทรมาคือเหล่าเหอจากมอสโก
เหล่าเหอไปมอสโกตั้งแต่เดือนก่อน
เหตุผลแรกคือกลัวว่าสินค้าของพวกเขาจะมีปัญหา อีกเหตุผลคือไปสืบสถานการณ์ทางการเมืองในรัสเซีย
ทางโทรศัพท์ เหล่าเหอบอกว่าเนียวานนอฟได้รับการปล่อยตัวแล้ว
แถมยังประกาศอย่างเอิกเกริกว่าจะกลับมาทำงานการเมืองอีกครั้ง และเตรียมลงสมัครชิงตำแหน่งนายกเทศมนตรีมอสโก
นอกจากนี้ เขายังไปดูโกดังสินค้าของพวกเขาด้วยตัวเอง
หลังจากตรวจดูอยู่หนึ่งสัปดาห์ ชายโซเวียตที่เงียบมาตลอดก็พูดขึ้นเพียงประโยคเดียวว่า “พวกคุณเป็นพันธมิตรที่ไว้ใจได้เสมอ ขอบคุณนะ คุณไช่”
หลังจากนั้น การค้าขายระหว่างพวกเขาก็ดำเนินต่อไปตามปกติ
คนของเนียวานนอฟเป็นฝ่ายบอกพวกเขาว่า ภายในสามวัน เครื่องบินอีก 10 ลำที่พวกเขาต้องการจะออกเดินทางจากประเทศอูหลาน
ความหมายชัดเจนอยู่แล้ว ไช่จิ้นรับมือกับความเสี่ยงได้ และเชื่อใจเขาไปครั้งหนึ่ง
เขาก็เลยแสดงความจริงใจให้ไช่จิ้นเห็นบ้าง