หลังพี่น้องสามคนกินข้าวเสร็จ
ไช่เซียนซานก็ออกไปไล่จับแม่ไก่แก่ที่วิ่งไปทั่ว ก่อนกินข้าวไช่จิ้นยังช่วยล้างหน้าให้เธออยู่เลย แต่แป๊บเดียวก็กลับมาเปื้อนมอมแมมอีกแล้ว
เสียงหัวเราะสดใสไร้เดียงสา เด็ก ๆ ในยุคนี้รู้จักพอใจในสิ่งที่มี แม้แต่ความสนุกของคนยากจนก็ยังหาเอาเองได้
เล่นกันเพลินทั้งวัน
ไช่ฟางผู้ทั้งสวยทั้งเรียบร้อยเก็บชามตะเกียบบนโต๊ะอย่างเงียบ ๆ
เธอมักจะกังวลเป็นพัก ๆ แล้วลูบท้องน้อยที่ไม่มีไขมันส่วนเกินของตัวเอง
เธออดกังวลไม่ได้ ไม่ได้กินเนื้อมานาน พอได้กินก็ห้ามใจไม่อยู่ ซัดเสียเยอะเลย
จากนั้นก็หันไปมองน้องชายที่นั่งสูบบุหรี่อยู่ข้างนอกอย่างงุนงง
รู้สึกใจลอยอยู่บ้าง ราวกับน้องชายอย่างไช่จิ้นเปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้
ดูไม่เหมือนคนของโลกใบนี้
แต่ในตัวเด็กหนุ่มวัยเพียง 17 ปีคนนี้ เธอกลับสัมผัสได้ถึงความมั่นคงหนักแน่นราวขุนเขา
ขณะที่เธอกำลังเหม่อ
ไช่จิ้นก็โยนก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วเหยียบดับ ก่อนหันหลังเดินเข้าบ้าน
เขาหยิบของสิ่งหนึ่งที่ห่อด้วยหนังสือพิมพ์ออกมา
แล้วก็ยกโต๊ะที่เพิ่งใช้กินข้าวออกไปข้างนอก
เพียะ
ของที่ห่อด้วยหนังสือพิมพ์ถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะ
เขาลากเก้าอี้มาวางไว้ด้านหลัง แล้วนั่งลง มองถนนดินหน้าบ้านด้วยแววตามุ่งมั่น
ไช่ฟางเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก “เสี่ยวจิ้น ทำอะไรน่ะ?”
“ไปใช้หนี้ทีละบ้าน!” ไช่จิ้นเปิดหนังสือพิมพ์ออก ส่วนไช่เซียนซานคว้าแม่ไก่แก่ที่เล่นจนแทบหมดแรง โยนลงร่องน้ำ
แล้ววิ่งแจ้นมาหา
“ว้าว พี่ นี่เงินเหรอ?”
“หนูเคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้บนโต๊ะบัญชีหมู่บ้านด้วย”