ตอนที่ 7 หวนคืนสู่ปี 1991

ค่ำคืนในชนบทปี 1991 ไม่ได้มีโครงการก่อสร้างใหญ่โตคึกคักอะไร

ท้องฟ้าพร่างพราวไปด้วยดวงดาว นอกบ้านมีเสียงกบและแมลงร้องระงม สายลมยามค่ำพัดเข้ามาในบ้านดิน พากลิ่นฟางข้าวกับดินผสมกันมาให้ความรู้สึกสดชื่นหวานละมุน

ไช่จิ้นนอนหนุนมือทั้งสองข้างอยู่บนเตียง จ้องพระจันทร์สว่างนอกหน้าต่างเก่าโทรมอย่างเงียบงัน

ศีรษะเล็ก ๆ ของไช่เซียนซานวางพาดอยู่บนอกเขา น้ำลายไหลเลอะไปหมด

ไช่จิ้นไม่รู้สึกง่วงเลยสักนิด

เรื่องหนี้สินจัดการเรียบร้อยแล้วก็จริง แต่ชะตากรรมของครอบครัวนี้ยังไม่เปลี่ยนแปลง

เขายังต้องทำอะไรสักอย่าง เพื่อให้คนในบ้านย้ายออกจากบ้านดินหลังเล็ก ๆ นี้

ย้ายออกจากหมู่บ้านที่ผู้คนเย็นชาไร้น้ำใจแห่งนี้

ไช่จิ้นครุ่นคิดหาทางออกอยู่ตลอดทั้งคืน

ในฤดูเก็บเกี่ยวข้าวปลายปี ชาวนามักตื่นขึ้นมาทำงานตั้งแต่เช้ามืด

ไช่หมิงกั๋วพาลูกสาวทั้งสองคนไปที่นาแต่เช้า

แต่ไม่ได้เรียกไช่จิ้น

พอเขาตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเวลาสิบโมงกว่าแล้ว

ในครัวมีข้าวปั้นที่ไช่ฟางผัดกับน้ำมันหมู นี่คือรสชาติที่อร่อยที่สุด

น้ำมันหมูได้มาจากการเจียวเนื้อที่ไช่จิ้นซื้อกลับมาเมื่อวาน

ไช่จิ้นกินอย่างเอร็ดอร่อย

กินเสร็จแล้ว เขาก็ออกจากบ้านไป

สิบกว่านาทีต่อมา เขามาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง

หลิวชิ่งเหวิน เพื่อนซี้วัยเด็กในหมู่บ้านของเขา

เป็นหนึ่งในไม่กี่ครอบครัวที่ยังยินดีคบหากับบ้านของพวกเขา

ชาติที่แล้วตอนอายุยี่สิบ พวกเขาออกจากบ้านเกิดไปทำงานที่เมืองเซิน

ต่อมาเจ้านี่ไม่อยากใช้ชีวิตธรรมดา ๆ ได้ยินมาว่าทางเป่ยไห่มีโครงการลับของรัฐ ลงทุนหนึ่งพันหยวนแล้วอีกหลายปีจะได้ผลตอบแทนเป็นร้อยล้าน