“งั้นก็ขอบคุณที่ดูแลกันนะครับ หัวหน้า”
ไช่จิ้นยกแก้วขึ้น คารวะอย่างคล่องแคล่วประหนึ่งคนเจนสนาม
“ไม่ต้องเกรงใจ ไม่ต้องเกรงใจ คุยกันง่าย ๆ ทั้งนั้น”
“พ่อหนุ่ม ธุรกิจโรงกลั่นเหล้าไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องอดทนให้มากหน่อยนะ”
“ขอให้กิจการรุ่งเรืองครับ”
ข่งเซียงตงเจ้าเล่ห์ไม่น้อย แต่ไม่ได้ละโมบจนเกินไป
โรงกลั่นเหล้าต้าวเซียงเป็นสินทรัพย์ติดลบของเมือง ทางเมืองเองก็เคยพยายามหากิจการมารับช่วงต่ออยู่บ้าง
แต่พวกนักธุรกิจจะสนใจหรือ?
กระแสปรับโครงสร้างกิจการในเวลานี้กำลังมาแรงขึ้นเรื่อย ๆ มีสินทรัพย์ดี ๆ ตั้งมากมายรอให้คนเข้าไปคว้า
แล้วใครจะอยากมารับโรงงานเล็ก ๆ ที่ขาดทุนมาหลายปีไปทำไม?
ในสภาพแบบนี้ จะมีผลประโยชน์อะไรให้ตักตวงได้อีก
หลิวชิ่งเหวิน
บุหรี่หนึ่งคาร์ตันก็เพียงพอแล้ว
หัวหน้าระดับเล็ก ๆ แบบนี้มีอยู่ไม่น้อยในเวลานี้ พวกเขากุมอำนาจสำคัญไว้ในมือ ประกอบกับกระแสการเปลี่ยนแปลงที่ถาโถมเข้ามา จึงไม่สนใจหรอกว่าอนาคตของโรงงานจะเป็นอย่างไร
นี่จึงเป็นเหตุให้ทรัพย์สินของรัฐจำนวนมากถูกขายออกไปในราคาถูก
แต่แน่นอนว่าเวรกรรมย่อมตามทัน คนที่เอาอะไรไป สักพักก็ต้องคายออกมา
ไช่จิ้นไม่คิดตัดสินการกระทำของคนเหล่านี้ ตราบใดที่ไม่มาขวางทางเขา และเรื่องไหนที่พอใช้เงินแก้ได้
เขาก็จะพยายามใช้เงินแก้ให้มากที่สุด
วงเหล้าครั้งนี้ลากยาวจนดึกดื่น
พอตกดึก จางอ้ายหมินก็ขี่รถสามล้อส่งของของโรงงานออกไปส่งของ
หลิวชิ่งเหวินเมาจนไม่ได้สติ ฟุบหลับอยู่ในครัวของโรงงาน
กำลังฝันถึงตำแหน่งผู้จัดการใหญ่