หวังเสี่ยวลี่เป็นแค่พนักงานธรรมดาคนหนึ่งในโรงงาน
แต่เธอหน้าตาสะสวย นิสัยร่าเริง แถมทุกวันยังมีรอยยิ้มหวานประดับอยู่บนใบหน้า
เธอจึงเป็นที่รักของคนในโรงงานมาก
หลายวันก่อน หวังเสี่ยวลี่วิ่งไปห้องทำงานของผู้อำนวยการโรงงาน บอกว่าน้องชายของเพื่อนเธออยากลงโฆษณาบนไฟแช็ก แถมยังขอฟรีอีกด้วย
เว่ยเจี้ยวชาง ผู้อำนวยการโรงงาน คิดว่านี่มันเรื่องเหลวไหลชัด ๆ
จะพิมพ์รูปหลิวเต๋อหัวลงบนไฟแช็กไม่ดีกว่าหรือไง
พิมพ์รูปจางม่านอวี้ไม่ดีกว่าหรือ แล้วจะพิมพ์โฆษณาโรงกลั่นเหล้าของเธอไปทำไม สมองมีปัญหาหรือไง
นี่คือช่องว่างในตลาดโฆษณาบนไฟแช็ก ณ เวลานี้
เพื่อเพิ่มยอดขาย โรงงานผู้ผลิตแทบทุกรายจะพิมพ์รูปดาราลงไป
หวังให้คนอยากซื้อสินค้าเพิ่มขึ้น
แต่ยัยนี่ก็เอาแต่วิ่งมาห้องทำงานเขาทุกวัน ทั้งอ้อนทั้งตื๊อ พูดจ้อไม่หยุดจนเขาปวดหัว
ไม่มีทางเลือก เขาจึงต้องยอมตกลง
“ให้เวลาแค่ 10 นาที พาเพื่อนเธอมาได้เลย”
ความจริงเขาแค่พูดปัด ๆ ไป ตอนนี้งานของเขากองเป็นภูเขาอยู่แล้ว
ผลประกอบการของโรงงานถูกสินค้าจากโรงงานรับจ้างผลิตเล็ก ๆ แย่งไปมาก
ทางเบื้องบนก็กำลังหาคนมารับเหมาโรงงาน
พูดอีกอย่างก็คือ ตัวเขาเองก็อาจตกงาน
เพราะเรื่องนี้ เขาจึงวิ่งเต้นเส้นสายไปทั่วทุกวัน หวังว่าจะได้ย้ายไปทำตำแหน่งอื่นเพื่อรักษางานของตัวเองไว้
เรื่องนั้นยังไม่มีความคืบหน้าเลย แล้วเขาจะมีอารมณ์ไปพบเด็กหนุ่มอย่างเธอได้ยังไง
ดังนั้นตอนที่ไช่จิ้นนั่งอยู่ตรงหน้า เว่ยเจี้ยวชางจึงดูใจลอยอยู่บ้าง
หลายครั้งเขาทำท่าจะลุกขึ้นส่งไช่จิ้นกลับ ถึงขั้นแทบไม่มองหน้าอีกฝ่ายด้วยซ้ำ