คนกลุ่มนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนท้องถิ่น
สำเนียงเหน่อหนัก ฟังดูก็รู้ว่ามาจากทางเหนือ แต่ละคนหนวดเครารุงรัง
รอบตัวมีกลิ่นอายของพวกนักเลงบ้านป่าอย่างเข้มข้น
ไช่เหว่ยเฉียงจะลุกขึ้นไปต้อนรับพวกนั้นหรือ?
พูดกันตรง ๆ ร้านน้ำชาที่เปิดอยู่ตรงนี้ไม่เคยคิดจะทำเงินจากเขาได้สักเท่าไร ที่นี่เป็นเพียงศูนย์แลกเปลี่ยนข่าวสารที่เขาสร้างขึ้นเท่านั้น
ถูกขัดจังหวะระหว่างคุยกัน ไช่เหว่ยเฉียงจึงดูหงุดหงิดไม่น้อย
เขาส่งสัญญาณให้พนักงานสาวคนหนึ่งตรงเคาน์เตอร์
พนักงานสาวเดินเข้าไปหาอย่างกระตือรือร้น “เถ้าแก่ เชิญทางนี้ค่ะ”
“เธอเป็นเถ้าแก่เหรอ?” ชายที่ดูเหมือนเป็นหัวหน้ากลุ่มจ้องพนักงานสาว
เธอยิ้มแย้ม “ไม่ใช่ค่ะ ฉันเป็นพนักงานที่นี่”
“เถ้าแก่ เชิญทางนี้ครับ”
ชายคนนั้นเสียงห้าว “ไปเรียกเถ้าแก่ของพวกเธอมา ฉันมีเรื่องจะถามเขา”
พูดจบ พวกเขาก็เดินไปที่โต๊ะว่างตัวหนึ่ง
พนักงานสาวยังคงไม่แสดงอารมณ์ รีบพูดขึ้น “เถ้าแก่ของเราติดธุระอยู่ค่ะ อาจจะยังมาไม่ได้สักพัก”
“ขอโทษด้วยนะคะเถ้าแก่ ถ้ามีอะไรถามฉันได้เลย...”
“เธอเป็นใครกัน? ไปเรียกเถ้าแก่ของเธอมา อย่ามายืนพล่ามอยู่ตรงนี้!”
“แต่ว่า เถ้าแก่คะ เถ้าแก่ของเรา...”
“ปัง! ไม่รู้จักดูสถานการณ์เลยหรือไง!” ชายคนหนึ่งตบโต๊ะแล้วลุกพรวด เสียงดังจนร้านน้ำชาที่เมื่อครู่ยังอื้ออึงเงียบกริบ
“อย่ามาทำเป็นไม่เห็นหัวพวกเรา ตอนนี้พวกฉันกำลังอารมณ์เสียอยู่!”