จุ๊บ
เสียงสัมผัสแผ่วเบา ทว่าแฝงไว้ด้วยความรักอันบริสุทธิ์และหอมหวานของหวังเสี่ยวลี่
นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่หวังเสี่ยวลี่เป็นฝ่ายจูบไช่จิ้นก่อน เธอยังคงเขินอายเหมือนเดิม ราวกับกลิ่นหอมของดอกแมกโนเลียในฤดูร้อนลอยมาแตะจมูก
“ฝะ...ฝันดี”
ใบหน้าของหวังเสี่ยวลี่แดงก่ำ ไม่กล้าสบตาไช่จิ้น ก่อนจะหันหลังวิ่งเหยาะ ๆ เข้าห้องไป
เส้นผมดำขลับพลิ้วไหวอยู่บนไหล่เนียน กลิ่นแชมพูหอมกรุ่น ส่วนเรียวขายาวที่แต่งแต้มด้วยความอ่อนเยาว์ของหญิงสาวก็ทำให้แผ่นหลังของเธอดูบริสุทธิ์ผุดผ่องเป็นพิเศษ
นี่แหละ คือช่วงวัยที่ดีที่สุด
ไช่จิ้นยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไร
ทว่าเกราะหนาที่ปกคลุมหัวใจซึ่งผ่านวันเวลามาหลายสิบปีก็ค่อย ๆ คลายออก
และถูกเด็กสาววัยเพียง 19 ปีคนนี้หลอมละลายจนหมดสิ้น
……
เป็นไปตามเส้นทางเดิมในชาติก่อนจริง ๆ วันรุ่งขึ้นเจ้าหน้าที่จากคณะตรวจสอบของเทศบาลก็ทำงานกันอย่างรวดเร็ว
พวกเขาจับคนที่ใช้เส้นสายฝากเข้าทำงานได้หลายคนในทันที
ในบรรดาคนเหล่านั้นมีทั้งผู้ดำรงตำแหน่งสูงและพนักงานของศูนย์ซื้อขายหลักทรัพย์
คนพวกนี้จะต้องรับผิดชอบต่อความวุ่นวายในเมืองเซินครั้งนี้
ไช่จิ้นไปส่งหวังเสี่ยวลี่กับไช่เสี่ยวซานที่สนามบิน
ตอนร่ำลา ไช่จิ้นเป็นฝ่ายกางแขนออกก่อน หวังเสี่ยวลี่เข้าใจความหมาย
ร่างกายของเธอที่มีกลิ่นแชมพูหอมกรุ่นลอยมาตามเส้นผมค่อย ๆ โอบกอดไช่จิ้นอย่างแผ่วเบา
หลังผละออกจากกัน ทั้งคู่ก็พูดคุยกันอีกหลายเรื่อง สุดท้ายเขาก็พาเด็กสาวทั้งสองคนเข้าไปในสนามบิน
เมื่อเห็นแผ่นหลังของทั้งคู่ลับตา ไช่จิ้นก็ตั้งใจจะกลับทันที
แต่พอหันกลับมา เขาก็บังเอิญเห็นคนคุ้นหน้าเข้า