น่าประหลาดใจที่ไช่จิ้นยังคงสงบนิ่งอย่างผิดคาดเมื่อได้ยินเรื่องนี้
เหล่าเหอที่อยู่อีกฟากของสายด่ารัวเป็นชุดจนจบ ก่อนเอ่ยว่า “ไช่จิ้น ตอนนี้เราควรทำยังไงดี”
แม้แต่เหล่าเจ้าเล่ห์ที่ปกตินิ่งขรึมและรับมือทุกอย่างได้อย่างสบาย ๆ คราวนี้ก็ยังลนลาน
นี่เป็นธุรกิจที่กลุ่มจงฮ่าวของเราทุ่มหมดหน้าตัก ถ้าเกิดพลาดขึ้นมาแล้วหาเครื่องบินมาให้ไม่ได้
แค่ค่าชดเชยให้ทางบริษัทการบินก็ทำให้พวกเรากลับไปเริ่มต้นจากศูนย์ได้แล้ว
ไช่จิ้นลากเก้าอี้ตัวเล็กจากข้าง ๆ มาวางรองก้นแล้วนั่งลง จุดบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่ง
เขาสูบไปคำหนึ่ง พ่นควันยาวออกมาแล้วถามว่า “ทางรัสเซียยังพอหาแหล่งสินค้าอื่นได้ไหม”
เหล่าเหอตอบว่า “ที่ปวดหัวก็ตรงนี้แหละ สถานการณ์ทางฝั่งพวกรัสเซียไม่นิ่ง ก่อนหน้านี้มีประกาศออกมาฉบับหนึ่ง”
“ปราบปรามการซื้อขายตำแหน่งหน้าที่อย่างเข้มงวด มีรายการสินค้าห้ามส่งออกหลายอย่าง ซึ่งรวมถึงเครื่องบินด้วย ตอนนี้รัสเซียมีเครื่องบินตู-154อยู่เยอะ แต่ไม่มีใครกล้าแตะแล้ว!”
“พูดอีกอย่างก็คือ เหลือแค่เครื่องบินที่เนียวานนอฟกักตุนไว้ในสนามบินประเทศอูหลาน เราหาตัวเลือกสำรองไม่ได้แล้ว”
คราวนี้ไช่จิ้นก็ขมวดคิ้วแน่น
เขาครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะรู้สึกว่าแทนที่จะไปหาคนอื่น สู้แก้ปัญหาที่กำลังเจอตรงหน้าก่อนยังจะดีกว่า
เขาถามว่า “แล้วสินค้าของเราล่ะ มีปัญหาอะไรไหม ตอนนี้ฉินเสี่ยวโจวอยู่ที่ไหน”
เหล่าเหอด่าอย่างเหลืออดอีกครั้ง “ไอ้เวรนั่น ตอนนี้ไม่รู้ไปอยู่ที่ไหน หลังจากโทรมาหาเราครั้งหนึ่งก็ติดต่อไม่ได้อีกเลย”