ตลอดทั้งวันนั้น ไช่จิ้นมีเรื่องมากมายอัดแน่นอยู่ในใจ
แต่เขาไม่ได้แสดงอะไรออกมาให้ครอบครัวเห็น
เมื่อวันนั้นผ่านไป
วันที่ 2 เดือนแรกตามปฏิทินจันทรคติ ไช่จิ้นก็ออกจากหมู่บ้านเตาหัวกลับเข้าเมืองอำเภอ
หวังเสี่ยวลี่ตามมาส่งถึงสถานีรถโดยสาร
คราวนี้ไช่จิ้นเป็นฝ่ายจูบหวังเสี่ยวลี่ก่อน เมื่อเห็นดวงตากลมโตของเธอเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา
เขาขยี้ปลายจมูกเล็ก ๆ ของเธอเบา ๆ พลางพูดว่า “เดือนมิถุนายนปีนี้ โรงงานทางโน้นน่าจะเริ่มเดินเครื่องได้แล้ว”
“ถึงตอนนั้นเธอก็ย้ายไปที่นั่นนะ”
“อื้ม ได้เลย เสี่ยวจิ้น นายเดินทางปลอดภัยนะ” หวังเสี่ยวลี่ยิ้มอย่างอาลัยอาวรณ์
ทุกครั้งที่ต้องแยกจากไช่จิ้น หญิงสาวผู้ละเอียดอ่อนและอ่อนไหวคนนี้จะรู้สึกไม่สบายใจอยู่เสมอ แต่ก็ทำเหมือนไม่เป็นอะไรทุกครั้ง เพราะกลัวไช่จิ้นจะเป็นห่วง
ไช่จิ้นกอดเธอ กระชับปกเสื้อให้ แล้วพูดอย่างทะนุถนอมว่า “รีบกลับบ้านเถอะ ข้างนอกหนาว”
“อื้ม”
รถโดยสารที่ไช่จิ้นนั่งค่อย ๆ ลับหายไปบนถนน หวังเสี่ยวลี่จึงหันหลังกลับบ้าน
สิ่งที่เธอมองตามไป คือความคิดถึงที่ยากจะปล่อยวาง
การต้องอยู่ห่างกัน คือความทรมานที่สุดของคู่รักที่กำลังอยู่ในช่วงหวานชื่น
……
หลังจากเดินทางอ้อมไปอ้อมมา
ยามค่ำ ไช่จิ้นกับจี้หยวนก็ลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากสนามบินเมืองเซิน
หลิวชิ่งเหวินพาพนักงานกลุ่มจงฮ่าวหลายคนมารอรับอยู่ด้านนอก
คนเหล่านี้ไม่ได้กลับบ้านไปฉลองปีใหม่ เลือกอยู่เฝ้าบริษัทด้วยกัน เพื่อร่วมกันเผชิญความยากลำบาก
เห็นได้ชัดว่าช่วงนี้พวกเขาเหนื่อยล้าทั้งกายใจ เคราของแต่ละคนยาวเฟื้อย