พนักงานบริการที่ตามมาด้วยกัน ตอนแรกแต่ละคนวางท่ากร่างกันทั้งนั้น
แต่ก็แค่อาศัยบารมีคนอื่นรังแกคนเท่านั้น ถ้าให้ลงมือจริง ๆ พวกเขาก็ไม่กล้าหรอก
ก่อนหน้านี้พวกเขาตามผู้จัดการไปข่มขู่คนนั้นคนนี้อยู่บ่อย ๆ ใครจะคิดว่าวันนี้จะมาเจอคนที่ใจถึงไม่กลัวตาย แค่ผู้จัดการยังพูดไม่ทันจบก็ถูกตบจนล้มลงกับพื้น จากนั้นก็โดนทั้งต่อยทั้งเตะจนสะบักสะบอม
ทุกคนจึงยืนอึ้งอยู่กับที่ ไม่มีใครกล้าสบตาจางรุ่ยหลง ต่างก้มหน้าตัวสั่นจนแทบจะฉี่ราด
ไช่จิ้นยิ้มเจื่อน ๆ “พี่ชาย แบบนี้สิถึงจะเป็นตัวพี่จริง ๆ”
“ไป ไปกับฉัน”
พูดจบก็เดินออกไปทันที
จางรุ่ยหลงชี้ไปทางหวังเจ้านายร้านที่อยู่ข้างหลัง “เงินขาดไปแม้แต่หยวนเดียว นายมีเรื่องแน่ หวังเจ้านายร้าน ฉันเตือนนายอีกครั้งนะ ฉัน จางรุ่ยหลง ไม่ใช่คนดีอะไร”
แล้วจึงเดินตามหลังไช่จิ้นไป
ลูกน้องของเขาเปลี่ยนท่าทีตามไปด้วย เผยธาตุแท้ที่เคยแสดงในอำเภอหยวนหลี่ พวกเขาจ้องคนทางนี้เขม็งก่อนจะเดินจากไป
หวังเจ้านายร้านโกรธจนพูดไม่ออก
รอจนไช่จิ้นกับพวกเดินออกไปหมดแล้ว เขาถึงทุบโต๊ะดังปัง
“ไอ้เวรเอ๊ย คิดว่าฉันหวังคนนี้ไม่มีหัวจิตหัวใจหรือไง พวกแกจะได้เจอดีแน่!”
“ไอ้หมาบ้านนอกจากแผ่นดินใหญ่ กล้ามาขี้เยี่ยวรดหัวฉันงั้นเหรอ?”
เขาตะโกนเสียงดัง ราวกับแค่พ่นคำขู่คำเดียวก็สะเทือนฟ้าดินได้
แต่ลูกค้ารอบข้างต่างขมวดคิ้ว
ทุกคนรู้ว่าเขาเป็นพวกเก่งแต่ปาก ถ้ามีความสามารถจริง เมื่อกี้ทำไมถึงเงียบกริบล่ะ
ตอนนั้นเอง คนที่ออกไปโทรศัพท์ข้างนอกก็เดินเข้ามา
เขาวิ่งเหยาะ ๆ มาหาหวังเจ้านายร้านอย่างกระวนกระวาย อีกฝ่ายระบายความโกรธทั้งหมดใส่เขา “คนอยู่ไหน ให้ไปเรียกคนมา ทำไมตั้งนานแล้วยังไม่เห็นแม้แต่เงา? ไหนบอกว่าพวกเขากินข้าวอยู่ร้านอาหารข้าง ๆ ไง”