ซ่า ๆ
เงินสดเต็มกระสอบกองพะเนินอยู่ตรงหน้า!
หวังเสี่ยวลี่อดยกมือปิดปากไม่ได้ สมองขาวโพลนไปหมด
ตอนนั้นเอง เหล่าเหอก็ยิ้มร่า แบกกระสอบเงินสดเข้ามาอีกใบ
“ช่วงนี้พวกเราวุ่นอยู่กับการขนเงินพวกนี้ไปมา”
เขาจับมุมก้นกระสอบแล้วเทเงินออกมา เสียงดังซ่า ๆ กองเงินตรงหน้าจึงมีขนาดใหญ่ขึ้นเป็นเท่าตัว
ทั้งสองคนช่วยกันเทเงินออกจากกระสอบทีละใบ
จนในที่สุด เงินสดในลานก็พูนสูงเท่าหน้าโต๊ะ กลายเป็นภูเขาลูกย่อม
เหล่าเหอเดินไปเปิดก๊อกน้ำ ล้างหน้าอย่างลวก ๆ “ในที่สุดก็ได้พักสักที ชาตินี้ไม่เคยคิดเลยว่าแม้แต่การขนเงินก็ยังเป็นงานใช้แรงที่น่าเบื่อและไม่เห็นจะมีอะไรดี”
หวังเสี่ยวลี่ได้สติกลับมา ดวงตากลมโตสดใสราวกับมีแสงไหววูบ จ้องไช่จิ้นอย่างสงสัย
ไช่จิ้นแขวนผ้าเช็ดตัวไว้ข้าง ๆ “พวกนี้เป็นคนทำงานใช้แรง เดี๋ยวช่วยพวกเรานับเงินหน่อยได้ไหม?”
หวังเสี่ยวลี่เป็นหญิงสาวใสซื่อที่เติบโตมาจากชนบท พอเห็นเงินมากมายขนาดนี้ จึงกลับรู้สึกกังวลขึ้นมาเล็กน้อย
“พี่จิ้น เงินพวกนี้มาจากไหนเหรอ ถูกกฎหมายหรือเปล่า?”
ไช่จิ้นยิ้ม “คิดว่าฉันจะทำเรื่องผิดกฎหมายหรือไง?”
“ถูกกฎหมายสิ นี่เป็นเงินเดือนของคนเป็นหมื่นคน วางใจเถอะ”
“คนเป็นหมื่นเลยเหรอ? ช่วงนี้พวกพี่ทำอะไรกันอยู่?”
“รอจัดการธุระเสร็จแล้วค่อยเล่าให้ฟัง ตอนนี้ช่วยกันทำงานก่อน เดี๋ยวจะมีคนมารับเงินเดือน”
“อ๋อ ได้เลย”
หวังเสี่ยวลี่อดมองกองเงินอีกครั้งไม่ได้ มันถูกโยนทิ้งไว้บนพื้นอย่างไม่ใส่ใจ