จากนั้นหลิวซั่นก็เดินเข้ามาจากหน้าประตู แล้วผลักหัวโล้นอย่างแรง
คนกว่ายี่สิบคนที่อยู่ด้านหลังพุ่งออกมาทันที เตรียมจะลงมือ
แต่หัวโล้นห้ามพวกเขาไว้ ก่อนจ้องหลิวซั่นเขม็งแล้วพูดเสียงเหี้ยมว่า “พี่ชาย พวกเรามาแค่ขอเงิน ไม่ได้คิดจะทำร้ายใคร”
“คนข้างหลังอีกหลายคนก็ยอมรับกันแล้ว นายอย่าหาเรื่องใส่ตัวเลยดีกว่า เดี๋ยวเงินก็ไม่ได้ แถมคนยังเจ็บจนต้องเข้าโรงพยาบาล ไม่คุ้มหรอก”
หลิวซั่นหรี่ตากวาดมองพวกเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า สีหน้าเคร่งขรึม “พวกปล้นเหรอ?”
หัวโล้นตอบว่า “จะเข้าใจว่าเป็นพวกปล้นบ้านปล้นเมือง ปล้นคนรวยช่วยคนจนก็ได้”
“อ๋อ เป็นโจรนี่เอง ทำไมไม่บอกแต่แรกล่ะ เชิญตามสบายเลย”
จากนั้นเขาก็พาซูเหวินปินที่ยังยืนงงอยู่ข้างหลังเดินไปที่โต๊ะ “พี่จิ้น เหลือข้าวกับกับข้าวไว้ให้พวกเราหรือเปล่า”
หลิวชิ่งเหวินหัวเราะลั่น “เหลือสิ ทายาทหลิวหวงสูของเรากลับมาทั้งที จะปล่อยให้นายท้องหิวได้ยังไง ไปตักข้าวเองเลย”
“ได้เลย!”
ซูเหวินปินกับหลิวซั่นเดินไปที่ครัว
บรรยากาศบนโต๊ะกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ทุกคนกินข้าวกันเงียบ ๆ ไม่มีใครพูดอะไร
แต่พอลมพัดผ่าน เสียงใบไม้เสียดสีกันเหนือศีรษะกลับทำให้รู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก
หัวโล้นรู้สึกว่าลานบ้านนี้มีผีอยู่ จึงโบกมือ “ไป รีบออกจากที่นี่กันเถอะ”
คนกว่ายี่สิบคนพยักหน้า หลายคนยกกระสอบป่านแล้วเดินออกไป
ทว่าเพิ่งก้าวพ้นประตูใหญ่ พวกเขาก็ยืนตะลึงกับภาพตรงหน้า