ขณะเดียวกัน ยังมีคนอีกมากที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยความเสียดายสุดขีด
ความจริงก็โหดร้ายแบบนี้แหละ ต่อแถวกันมาหลายวัน แต่ถ้าแย่งไม่ทันก็คือไม่ทัน
บริเวณหน้าเคาน์เตอร์วุ่นวายจนแทบคลั่ง
หลายคนใช้กระสอบโยนเงินเข้าไปที่เคาน์เตอร์ แล้วตะโกนลั่นว่า “ฉันมีคนต่อแถวอยู่ตรงนี้หลายสิบคน มีบัตรประชาชนตั้งหลายร้อยใบ รีบนับเงินให้ที!”
พนักงานเปิดกระสอบพวกนั้น กลิ่นเหม็นฉุนก็พุ่งเข้ามาปะทะจมูก
บางคนกำเงินที่ชุ่มเหงื่อของตัวเองไว้ในมือ แล้วตะโกนว่า “เอาใบสมัครมาให้ฉัน เร็วเข้า!”
…
ในจุดจำหน่ายใบสมัครจองซื้อหุ้นกว่าสามร้อยแห่ง อากาศร้อนอบอ้าว กลิ่นเหงื่อเหม็นเปรี้ยวปะปนกับกลิ่นต่าง ๆ นานา
ราวกับโลกทั้งใบกำลังจะขาดอากาศหายใจ
วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการจำหน่ายใบสมัคร ประชากรนับล้านในเมืองนี้แทบจะถูกบีบจนถึงขีดสุดแล้ว
จนกระทั่งเวลา 11 โมงเช้า
พนักงานประจำจุดจำหน่ายใบรับรองสิทธิ์จองซื้อหุ้นแห่งหนึ่งมองฝูงชนในโถงใหญ่ที่เบียดเสียดกัน ดวงตาแดงก่ำด้วยความร้อนอย่างหงุดหงิดและเย็นชา
ก่อนจะพูดว่า “ใบสมัครวันนี้ขายหมดแล้ว แยกย้ายกันไปได้”
“ขายหมดแล้วเหรอ?”
ชายหนุ่มคนหนึ่งที่เดินทางมาจากมณฑลเจียงตงคิดว่าตัวเองฟังผิด
เขาจ้องพนักงานคนนั้นเขม็ง
ในโถงเล็ก ๆ ที่เดิมมีคนนับพันส่งเสียงอื้ออึง จู่ ๆ ก็เงียบกริบ ทุกคนหันไปมองพนักงานที่วางท่าเย็นชาอย่างพร้อมเพรียง
พนักงานไม่เพียงไม่มีท่าทีปลอบใจ แต่ยังตบโต๊ะอย่างหงุดหงิดสุดขีด “จะให้พูดซ้ำอีกรอบหรือไง ฉันบอกว่าขายหมดแล้ว!”