“เบื้องหลังงั้นเหรอ?” หวังจงไห่หัวเราะลั่น “นายให้ราคาเขาสูงไปแล้ว”
“พ่อเขาก็แค่ชาวนา รุ่นก่อน ๆ ขึ้นไปอีกหลายรุ่นก็เป็นชาวนาทั้งนั้น จะมีเบื้องหลังอะไรได้?”
“แต่ไอ้หนุ่มนี่ก็โชคดีอยู่บ้าง ในหมู่บ้านเดียวกันดันมีเฝิงฮ่าวตงคอยช่วยเหลือ ถึงมีทรัพย์สินขึ้นมาบ้าง”
หลังถูกเฝิงฮ่าวตงสวนกลับกลางโต๊ะเหล้าเมื่อคราวก่อน หวังจงไห่ก็รีบหาคนไปสืบประวัติของไช่จิ้นทันที
ตอนแรกเขาก็นึกว่าไช่จิ้นเป็นลูกหลานของคนใหญ่คนโตอะไรสักคนเหมือนกับตัวเอง
แต่พอสืบแล้วกลับแทบพลิกความคิดไปหมด ลูกชาวนางั้นเหรอ?
เขาคิดเอาเองว่าไช่จิ้นคงอาศัยเฝิงฮ่าวตงผู้มีพระคุณคอยช่วย ถึงได้มีทุกวันนี้
ถ้าไม่มีเฝิงฮ่าวตง ไช่จิ้นก็ไม่เหลืออะไรเลย
พอพูดถึงเฝิงฮ่าวตง ทุกคนในที่นั้นก็สะดุ้งเฮือก
ฐานที่มั่นของเฝิงฮ่าวตงอยู่ในโจวเฉิง กิจการร่วมอุตสาหกรรมเป็นหนึ่งในบริษัทชั้นนำของเมืองนี้
คนที่ลงไปทำธุรกิจในมณฑลกว่าง มีใครบ้างไม่รู้จักฉายาราชาแห่งสินค้าจากภาคใต้?
ชายคนนั้นพอได้ยินว่าไช่จิ้นมีเฝิงฮ่าวตงคอยหนุนหลังก็ยิ้มเจื่อน ๆ แล้วพูดว่า “เฝิงฮ่าวตงเป็นต้นไม้ใหญ่ที่คนทั่วไปปีนป่ายขึ้นไปเกาะไม่ได้หรอก”
“ในโจวเฉิง เส้นสายแบบนี้แข็งแกร่งกว่าเบื้องหลังอะไรก็ตามทั้งนั้น”
หวังจงไห่แค่นเสียงขึ้นมาทันที “แล้วจะทำไม? ถึงจะเป็นพยัคฆ์แห่งหัวหนานในวงการธุรกิจภาคใต้ แต่พอเข้ามาในเขตมณฑลเจียงหนานแล้ว ไม่ว่าจะเป็นมังกรข้ามแม่น้ำหรือพยัคฆ์ลงจากเขา ฉันหวังจงไห่ก็จัดการได้ทั้งนั้น!”
ดูออกว่าหลังจากเรื่องที่โต๊ะเหล้าคราวก่อน หวังจงไห่กับเฝิงฮ่าวตงก็มีรอยร้าวต่อกัน