ผลลัพธ์ย่อมคาดเดาได้ไม่ยาก
สุดท้าย เหอเจิงเป่าถูกสั่งพักงานเพื่อสอบสวน
ยังดีที่เขาเป็นคนนอกวง ไม่ได้มีส่วนร่วมในแผนการของเจ้าของกิจการเอกชนเหล่านั้น
เจ้าของกิจการเอกชนกลุ่มนั้นถูกจับไปแล้ว แต่เขาเองก็มีความรับผิดชอบในฐานะที่ละเลยหน้าที่
เขาถูกสั่งให้ออกจากงานก่อนกำหนด
ปีที่แล้ว หยางหรงพารถยนต์หัวเฉินไปเข้าตลาดหุ้นที่อเมริกาได้สำเร็จ จนสร้างความฮือฮาไปทั่วประเทศ
จู่ ๆ กระแสตั้งโรงงานผลิตรถยนต์ก็แพร่สะพัดไปทั่วหัวเซี่ย โรงงานของรัฐที่อยู่ในเรือนจำแห่งนี้จึงตกเป็นเป้าสนใจอีกครั้ง
แทบทุกวันจะมีคนใช้เส้นสายสารพัดมาหาเหอเจิงเป่า แต่เขาก็ไล่กลับไปหมด
ก่อนมา ไช่จิ้นคิดว่าเมื่อเจิ้งเฮ่อจินช่วยแนะนำให้แล้ว เรื่องนี้ก็น่าจะสำเร็จแน่นอน จากนั้นเขาจะได้กลับเมืองเซินอย่างราบรื่น
ใครจะคิดว่าเรื่องกลับซับซ้อนขนาดนี้
เขาเอ่ยถามว่า “แล้วเธอคิดว่าตอนนี้ฉันควรไปหาใคร?”
หญิงสาวยกกระเป๋าสะพายไหล่ให้เข้าที่ “เถ้าแก่ ขอพูดตรง ๆ นะคะ คุณไปหาใครก็ไม่มีประโยชน์หรอก”
“ก่อนหน้านี้ฉันไม่ได้บอกไปแล้วเหรอ มีคนไปหาถึงระดับมณฑลแล้ว แต่ผู้อำนวยการเหอก็ยังไม่ไว้หน้าเหมือนเดิม”
“ที่สำคัญคือ ในใจเขามีปมอยู่ค่ะ”
“ไปก่อนนะคะ”
พูดจบเธอก็เดินเข้าไปในฝูงชน
ไช่จิ้นเริ่มกลุ้มใจขึ้นมาจริง ๆ
เขามองประตูเรือนจำ ก่อนจะทำได้เพียงจากไป
แม้เหอเจิงเป่าจะยืนกรานหนักแน่น แต่ไช่จิ้นก็ไม่ได้ยอมแพ้ง่าย ๆ
หน่วยงานรัฐที่มีคุณสมบัติผลิตรถยนต์นั่งมีอยู่เพียงไม่กี่แห่ง