ไช่จิ้นกับเสิ่นเจี้ยนคุยกันระหว่างทางอยู่ชั่วโมงสองชั่วโมง
ตัวอย่างโทรศัพท์มือถือฮ่วนไฉ่ผ่านการตรวจสอบหลายด้านที่บริษัทเหลียนทงแล้ว
มันถูกกำหนดให้เป็นโทรศัพท์คู่ค้าอย่างเป็นทางการในเขตมณฑลกว่าง
เสิ่นเจี้ยนเองก็ช่วยเต็มที่ มอบสิทธิ์เป็นตัวแทนแต่เพียงผู้เดียวให้ สรุปง่าย ๆ คือโนเกียติดต่อเสิ่นเจี้ยน แต่เสิ่นเจี้ยนก็ไม่ได้เซ็นสัญญา
ไม่ใช่แค่เขตมณฑลกว่างเท่านั้นที่ไม่ได้เซ็น นอกจากตลาดเมืองหลวงแล้ว ตลาดอื่น ๆ ก็ไม่มีที่ไหนได้โนเกียไปเลย
ถึงอย่างนั้น โนเกียก็ยังกลายเป็นสินค้าที่โด่งดังสนั่น
วางขายได้แค่ไม่กี่เดือน ยอดขายของโมโตโรลาก็ถูกพวกเขาฟันหายไปครึ่งหนึ่ง!
แถมมีดโกนยังรุกตลาดของโมโตโรลาอย่างรวดเร็วอีกด้วย!
มีเพียงไพ่ตายใบสุดท้ายอย่างฮ่วนไฉ่ที่ยังถูกกดเอาไว้
เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ทั้งสองก็เดินออกไปพร้อมกัน
แต่พอเดินถึงหน้าประตู เสิ่นเจี้ยนก็เห็นชายชราคนหนึ่งแต่งตัวเรียบง่าย
ราศีภูมิฐานที่ฝังลึกอยู่ในตัวเขาพลันหายวับไปจนหมด
เจ้าตัวรีบวิ่งเข้าไปหาอย่างนอบน้อม
เขาประคองชายชราไว้ทันที “คุณปู่จี้ มาที่นี่ได้ยังไงครับ”
“ทำไมไม่โทรมาบอกก่อนล่ะครับ ผมจะได้ให้คนไปรับ”
ชายชราหัวเราะร่วน “เกษียณแล้วไม่มีอะไรทำ พ่อเธอบอกว่าวันนี้เธอมาที่นี่ แถมบริษัทเหลียนทงกำลังไปได้สวย พอดีฉันผ่านมาทางนี้เลยแวะขึ้นมาดู”
ตอนนั้นไช่จิ้นหรี่ตามองชายชรา จ้องอยู่ครู่หนึ่ง หัวใจก็พลันสะเทือนวูบ!
แต่เขากดความตื่นเต้นไว้ สีหน้าไม่เปลี่ยน ยิ้มแล้วเดินเข้าไปหา