ตอนแรกทั้งคู่ก็ไปกันได้ดี ราวกับคู่รักธรรมดาที่คอยให้ความอบอุ่นแก่กันในฤดูหนาว
ต่างก็ฝันว่าจะสร้างชีวิตเล็ก ๆ ของตัวเองให้ดีขึ้น
แต่ต่อมา คังเหว่ยก็เปลี่ยนไป
เขาเอาเงินเดือนของเธอไปใช้ เสื้อผ้าก็ต้องใส่ดี ๆ อาหารก็ต้องกินดี ๆ
ส่วนสือเจียทั้งปีซื้อเสื้อผ้าได้ไม่กี่ชุด
หญิงสาววัยยี่สิบที่งดงามดุจดอกไม้ กลับใช้ชีวิตเหนื่อยยิ่งกว่าใคร ในที่สุดก็ทนไม่ไหว
ที่สำคัญคือคังเหว่ยมักเหน็บแนมเธออยู่เสมอว่า “ทำงานแบบนั้นจะมีอนาคตอะไร? เธอทำตัวให้มีอนาคต มีความทะเยอทะยานกว่านี้ไม่ได้หรือไง?”
ไช่จิ้นมองสือเจียเงียบ ๆ สีหน้าหม่นลง
นี่มันผู้ชายที่เกาะผู้หญิงกินชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง?
เมื่อเห็นว่าอารมณ์ของสือเจียสงบลงบ้างแล้ว เขาก็คีบซี่โครงหมูใส่ชามให้ “กินให้อิ่มก่อน”
สือเจียรู้ตัวว่าตัวเองเสียอาการ
เธอเช็ดน้ำตา ดวงตาแดงก่ำแต่ยังฝืนยิ้ม “ขอโทษนะ เสี่ยวจิ้น ทำให้เห็นเรื่องน่าอายแล้ว”
“ก็รู้กันอยู่ว่าผู้หญิงเราเป็นแบบนี้ พอระบายออกมาแล้วก็หยุดพูดไม่ได้ อย่าเก็บไปคิดเลยนะ”
ไช่จิ้นตักข้าวเข้าปาก ก่อนจะส่งเสียงรับเบา ๆ แล้วพูดว่า “เสี่ยวลี่บอกฉันว่าเธอใช้ชีวิตที่เมืองเซินไม่ค่อยดี แต่ไม่คิดเลยว่าเธอจะแบกภาระหนักขนาดนี้”
“แต่ฉันขอพูดตรง ๆ สักประโยคได้ไหม?”
สือเจียสูดหายใจลึก แม้จะเพิ่งร้องไห้มา แต่ชีวิตก็ยังต้องเดินต่อไป เธอจึงพูดอย่างเข้มแข็งว่า “ไม่เป็นไร นายเป็นแฟนของน้องสาวฉัน ก็ถือเป็นน้องเขย เป็นคนกันเอง ไม่มีอะไรพูดไม่ได้หรอก”