เดิมทีไช่จิ้นตั้งใจจะปฏิเสธ แต่สือเจียยืนกรานจะเลี้ยงข้าว เขาจึงปฏิเสธไม่ได้
สุดท้ายก็ได้แต่เดินตามเธอเข้าไปในร้านอาหารฝั่งตรงข้าม
ร้านอาหารใกล้มหาวิทยาลัยย่อมไม่มีอะไรหรูหรา สภาพแวดล้อมทั้งชั้นบนชั้นล่างค่อนข้างวุ่นวาย
โชคดีที่ชั้นบนมีห้องส่วนตัว
พอนั่งลง สือเจียก็แนะนำชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ว่าชื่อคังเหว่ย เป็นคนมณฑลเจียงหนานเหมือนกัน
เมื่อก่อนสือเจียเคยตามพ่อแม่ที่ออกไปทำงานต่างถิ่น ไปเรียนมัธยมต้นที่นั่น และคังเหว่ยก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นของเธอ
คังเหว่ยทำท่าประจบไช่จิ้นอย่างเห็นได้ชัด เรียกว่าประจบจนเกินพอดีเลยทีเดียว
พอรู้ว่าทั้งสองเป็นแฟนกัน ไช่จิ้นก็ไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจอะไรนัก
หลังอาหารมาเสิร์ฟ ไช่จิ้นก็กวาดตามองสภาพห้องส่วนตัวรอบหนึ่ง
ก่อนถามว่า “พี่เจีย ทำงานที่นี่เดือนหนึ่งได้เงินเดือนเท่าไร?”
สือเจียยังไม่ทันตอบ คังเหว่ยที่นั่งข้าง ๆ ก็รีบพูดเอาใจขึ้นมาก่อน “100 หยวนครับ มีข้าวมีที่พักให้ แต่ต้องทำสารพัดอย่าง ทั้งล้างจาน ยกอาหาร รับออร์เดอร์ เช็ดโต๊ะ”
“เถ้าแก่ไช่ ถ้าฝั่งคุณมีงานที่ดีกว่านี้ ก็ช่วยพาเจียเจียไปด้วยนะครับ ผมจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงว่าเธอจะเหนื่อย”
พูดจบ สือเจียก็เหยียบเท้าเขาใต้โต๊ะ แล้วถลึงตาใส่
เห็นได้ชัดว่าเธอไม่พอใจกับคำพูดของเขาอย่างมาก
ไช่จิ้นเหมือนจะพอเดาอะไรออก จึงยิ้มบาง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ “เสี่ยวลี่เล่าเรื่องของคุณให้ผมฟังบ้างแล้ว ผมมาที่นี่ก็เพราะเรื่องนี้แหละ”
“งั้นเดี๋ยวคุณเก็บของ แล้วไปเขตในกับผมเลยไหม?”