จนกระทั่งไช่จิ้นพาสือเจียขึ้นรถเบนซ์แล้วขับออกไป คนในร้านอาหารถึงได้ตระหนักขึ้นมา
เจียเจียมีน้องชายที่ขับเบนซ์ได้ด้วยเหรอ?
ก่อนหน้านี้ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย แล้วเธอมาทำงานที่นี่ทำไมกัน
พนักงานในร้านอาหารยืนจับกลุ่มคุยกันอยู่หน้าประตู
……
ไม่นานคังเหว่ยก็รู้เรื่องที่สือเจียออกจากร้านอาหาร
ปกติแล้ว พอรู้ว่าแฟนสาวจากไป คนเป็นแฟนย่อมรู้สึกหดหู่ใจ
แต่คังเหว่ยกลับไม่เป็นแบบนั้น เขายังอารมณ์ดีมากด้วยซ้ำ เพราะคิดว่าสือเจียคงคิดได้แล้ว
เธอไปอยู่กับเจ้านายใหญ่ขนาดนั้น หลังเรียนจบเขาค่อยให้เจียเจียช่วยแนะนำงานให้ เท่านี้ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องหางานแล้วไม่ใช่หรือไง
ปี 1993 มหาวิทยาลัยหลายแห่งยังคงมีระบบจัดสรรงานให้บัณฑิต เพียงแต่ในเมืองเซินที่เต็มไปด้วยโอกาส ผู้คนต่างไม่อยากเรียนจบแล้วถูกส่งไปทำงานในโรงงานรัฐที่กำลังซบเซาสักแห่งทางเหนือ
ที่นี่มีเรื่องเล่าของคนที่พลิกชีวิตกลายเป็นเศรษฐีเงินล้านได้ภายในคืนเดียวเกิดขึ้นทุกวัน
คนส่วนใหญ่จึงเลือกสละงานที่ได้รับการจัดสรร แล้วอยู่หาเงินในเมืองเซินต่อ
คังเหว่ยก็เป็นคนแบบนั้น
เป็นอย่างที่ไช่จิ้นคาดไว้ คนคนนี้ไม่ใช่คนดีจริง ๆ ไม่ใช่แค่ตัวเขาเท่านั้น ทั้งครอบครัวก็เป็นแบบเดียวกัน
พอรู้ว่าสือเจียไปกับไช่จิ้น เขาก็โทรกลับบ้านทันที
พอปลายสายรับ เขาก็เล่าเรื่องนี้ให้ฟัง
พ่อของเขาฟังแล้วกังวลอยู่บ้าง “เสี่ยวเหว่ย เจ้านายคนนี้ไว้ใจได้หรือเปล่า อย่าให้สุดท้ายเจียเจียไปอยู่กับเขาเสียล่ะ”
คังเหว่ยพูดอย่างใจกว้างว่า “พ่อ พ่อมีความคิดล้าหลังมากเลยนะ สมัยนี้มันยุคไหนแล้ว”