เวลาย้อนกลับไปเมื่อวาน
ยามพลบค่ำ
ในหุบเขาลับตาที่ซ่อนตัวอยู่ของหน่วยเขี้ยวหมาป่า รถถังหลักรุ่น 51 จำนวน 10 คันคลุมตาข่ายพราง จอดนิ่งอยู่ในเงามืด
จ้าวกังนั่งอยู่บนป้อมปืนของหมายเลข 027 มือถือแผนที่ กำลังวางแผนแนวทางการโจมตี
ตำแหน่งของกองพันปืนใหญ่สนามที่เจ็ดของศัตรูได้รับการยืนยันแล้ว อยู่ในหุบเขาชางอู๋ด้านหลังแนวทหารอเมริกัน
เขาตั้งใจจะลอบอ้อมไปยังแนวหลังสุดของศัตรูคืนนี้ พอถึงรุ่งสางวันพรุ่งนี้ค่อยหาโอกาสลงมือ ขยายผลการรบ ให้ทหารอเมริกันได้แต่กลืนความเจ็บใจลงคอ
ตอนนั้นเอง หลิวเซี่ยงตงเดินเข้ามา ยื่นถุงเสบียงแห้งให้ “หัวหน้าหน่วย กินอะไรสักหน่อยเถอะ กลางคืนยังต้องเดินทางอีก”
จ้าวกังรับถุงเสบียงมา แล้วถามว่า “พลประจำรถคันที่เก้ากับสิบ ฝึกกันได้เกือบพร้อมแล้วใช่ไหม?”
“ไม่มีปัญหาแล้ว” หลิวเซี่ยงตงพยักหน้า “ส่วนใหญ่เป็นทหารเก่าที่มาจากฐานฝึกเสือดุ มีทหารใหม่อยู่คนเดียวที่เพิ่งเลื่อนขึ้นมา แต่ก็ฝึกร่วมกับพวกเรามาสามวันแล้ว ประสานงานกันได้ดี ฝีมือก็ไม่เลวเลย”
จ้าวกังกินเสบียงแห้งไปคำหนึ่ง แล้วส่งเสียงตอบรับ
สามวันก่อน พวกเขาได้รถถังเพิ่มมาอีกสองคัน ตอนนี้จ้าวกังถึงกับมั่นใจว่า ต่อให้ทหารอเมริกันบุกด้วยยานเกราะ เขาก็ยังพุ่งเข้าไปเจาะแนวรบ สังหารศัตรูเข้าออกได้ถึงเจ็ดรอบ