ตีสี่ครึ่ง
ทหารยามพรางตัวเรียบร้อยแล้วก็หมอบอยู่บนง่ามกิ่งไม้ใหญ่ กอดปืนไว้แนบอก คอยระวังภัยอย่างจดจ่อ
ทันใดนั้น
เสียงระเบิดดังสนั่น “ตูม—!” มาจากทิศทางหุบเขาชางอู๋ทางใต้ ตามด้วยเสียงปืนใหญ่ระดมยิงพร้อมกันดังก้องครืนครั่น ราวกับฟ้าร้อง
ทหารยามสะดุ้งเฮือกจนเกือบตกจากต้นไม้
จากนั้นเขาก็ได้สติ รีบไต่ลำต้นลงมา พลางร้องตะโกนไปด้วยว่า “ตื่นแล้ว! ทุกคนตื่นเร็ว! ทหารอเมริกันยิงปืนใหญ่แล้ว! ทหารอเมริกันยิงปืนใหญ่แล้ว!”
ลูกเรือรถถังตื่นขึ้นมาพรวดพราด ต่างลุกจากพื้น คว้าปืนเล็กยาวแล้วคลำหาตำแหน่งของตัวเองในความมืด
จ้าวกังก็มุดออกมาจากรถถัง ขยี้ตาพลางมองไปทางทิศใต้
ตอนนี้ท้องฟ้าเหนือหุบเขาชางอู๋สว่างวาบด้วยแสงไฟ วิถีกระสุนปืนใหญ่ที่พุ่งออกไปแดงฉานไปครึ่งฟ้า ราวกับดาวตก
หลิวเซี่ยงตงวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา มือยังหิ้วหมวกอยู่ “หัวหน้า ทหารอเมริกันเริ่มยิงปืนใหญ่แล้ว! เร็วกว่าที่พวกเราคาดไว้ตั้งหนึ่งชั่วโมง!”
จ้าวกังพยักหน้า “อืม ดูท่ากองร้อยที่เจ็ดของทหารอเมริกันจะเริ่มบุกเร็วขึ้น”
หลิวเซี่ยงตงร้อนใจ “หัวหน้า พวกเราบุกเลยเถอะ! ฉวยจังหวะที่พวกมันยิงปืนใหญ่ อ้อมไปแทงข้างหลังพวกมันสักที! จะได้เล่นงานตอนที่พวกมันไม่ทันตั้งตัว!”
จ้าวกังครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ยังไม่ต้องรีบ รอดูก่อน”
“ทำไมล่ะ?” หลิวเซี่ยงตงดูงุนงง “ตอนนี้แหละเหมาะที่สุด ปืนใหญ่พวกมันตั้งเรียงกันแล้ว กระสุนก็วางกระจายไว้ ถ้ายิงตอนนี้รับรองระเบิดโดนแน่!”