กองบัญชาการชั่วคราวเชิงเขา
พันเอกคอลลินส์ ผู้บังคับการกรมทหารอเมริกัน ยืนอยู่ข้างรถจี๊ป โผล่ให้เห็นแค่หัว คอยชะโงกมองขึ้นไปบนภูเขาอย่างระมัดระวัง
จากด้านล่าง เขาเห็นกับตาว่ากองร้อยที่หนึ่งของทอมบุกขึ้นไป ก่อนจะถูกตีโต้กลับลงมาในเวลาไม่กี่อึดใจ
เมื่อเห็นกองร้อยที่สองของวิลเลียมอ้อมไปทางปีก เขาคิดว่าคงสร้างผลงานได้บ้าง แต่เพียงครู่ต่อมา กองร้อยที่สองก็ถูกปืนกลกวาดจนราบ
ยิ่งไปกว่านั้น รถถังเชอร์แมน 4 คันยังถูกทำลายไป 2 คัน ส่วนอีก 2 คันแม้จะถอยลงมาตรงช่วงกลางเขาเมื่อเห็นท่าไม่ดี แต่สายพานก็ถูกสะเก็ดระเบิดยิงจนเสียหายไปข้างหนึ่ง ขยับไม่ได้ ตอนนี้จึงทำได้แค่ใช้เป็นป้อมปืนประจำที่
แรงบุกก็ถูกสกัดไว้ได้อย่างหมดจด
ทอมกับแจ็กกลิ้งล้มลุกคลุกคลานถอยลงมาจากเขา ทั้งตัวเปื้อนฝุ่น ใบหน้ามีรอยเลือดเป็นทางหลายแห่ง
ทอมหอบหายใจพลางตะโกนเสียงแหบว่า “ผู้บังคับการ! ทอมทำไม่ไหวแล้ว!”
คอลลินส์ลดกล้องส่องทางไกลลง มองเขาด้วยความผิดหวัง “เฮ้อ!”
ทอมกลืนน้ำลาย เช็ดคราบเลือดแล้วรีบรายงาน “บนสันเขาลูกที่สองมีกำลังหลักของกองกำลังอาสาสมัคร จำนวนคาดว่าประมาณ...ประมาณหนึ่งกองพัน!”
ที่จริงเขาเองก็มองไม่ชัดว่ามีกำลังพลเท่าไรกันแน่ เห็นแค่แสงวาบจากปากกระบอกปืนเต็มไปหมด ในสถานการณ์แบบนี้ ยิ่งรายงานว่าศัตรูมีจำนวนมากเท่าไรก็ยิ่งดี
“ทางปีก...ทางปีกยิงหนักกว่าอีก มีปืนกลหลายกระบอก ยิงต่อเนื่องจนน่ากลัว กองร้อยที่สองถูกพวกมันยิงถอยกลับมา”