หกโมงเช้า
ภายในหอพักของหลินหย่วน ณ ฐาน 95-27
ประตูถูกแง้มเปิดออกเบา ๆ จู้จื่อโผล่หน้าเข้ามาครึ่งหนึ่ง เมื่อเห็นหลินหย่วนฟุบหลับอยู่บนโต๊ะ เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะย่องเข้ามาอย่างเงียบเชียบ แล้วคลี่เสื้อคลุมที่ถืออยู่ในมือพาดลงบนหลังหลินหย่วนเบา ๆ
เขายืนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลดเสียงเรียกหลินหย่วนอย่างระมัดระวัง “คุณหลิน... คุณหลิน ได้เวลาตื่นแล้วครับ”
หลินหย่วนงัวเงียลืมตาขึ้นมา ขยี้ตาที่ยังปรือด้วยความง่วง “จู้จื่อ ตอนนี้กี่โมงแล้ว?”
“หกโมงแล้วครับ เมื่อคืนคุณสั่งไว้ว่าให้ผมปลุกตอนหกโมงตรง”
หลินหย่วนถึงนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนก่อนลงมือเขียนแบบ เขาได้กำชับจู้จื่อไว้ว่าเช้าวันนี้ต้องปลุกเขาตอนหกโมงให้ได้
หลินหย่วนลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย พลางขยับคอที่ปวดเมื่อย แล้วก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าจู้จื่อหิ้วกระเป๋าเดินทางที่จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว
“จัดของเสร็จแล้วเหรอ?”
“ผมจัดเสร็จตั้งแต่ตอนคุณเขียนแบบแล้วครับ กลัวว่าจะรบกวนคุณ” จู้จื่อยิ้มซื่อ ๆ
หลินหย่วนเปิดกระเป๋าดู ข้างในมีเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนพับเรียบร้อย ทั้งแบบแปลน เอกสาร สมุดจด เสบียงแห้ง และกระติกน้ำ ไม่มีขาดสักอย่าง
“ดี ทำได้ดีมาก ละเอียดรอบคอบด้วย”
พอได้ยินคำชมจากหลินหย่วน จู้จื่อก็เกาหัวแกรก ๆ
พูดถึงเรื่องนี้ ตั้งแต่จู้จื่อมาเป็นองครักษ์ของหลินหย่วน ยศของเขาก็เลื่อนขึ้นมาติดต่อกันถึงสองขั้น
ตอนเพิ่งถูกส่งตัวมาประจำการ เขายังมียศระดับหมวดเอก ตอนนี้เลื่อนเป็นระดับกองร้อยเอกแล้ว ไม่ใช่เพราะจู้จื่อสร้างผลงานใหญ่โตอะไร แต่ยศขององครักษ์ผู้บังคับบัญชานั้นเลื่อนตามผู้บังคับบัญชาอยู่แล้ว