หลินหย่วนลุกขึ้นจัดผมเผ้าและเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนลงจากรถพร้อมจู้จื่อ
บนชานชาลา ทหารกองร้อยรักษาการณ์เริ่มตั้งแถวเฝ้าระวังกันแล้ว คนกว่าร้อยนายติดอาวุธครบมือ เข้าควบคุมชานชาลาทั้งหมดทันที
ไม่มีพิธีต้อนรับ ไม่มีป้ายผ้า แม้แต่ชานชาลาก็ถูกเคลียร์พื้นที่ไว้ล่วงหน้า
ด้านล่างชานชาลามีคนรอรับไม่มาก รวมแล้วเพียงสี่คนเท่านั้น แต่การที่พวกเขารู้กำหนดการมาถึงของหลินหย่วนล่วงหน้า ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าพวกเขามีสถานะไม่ธรรมดา
เป็นอย่างที่คิด คนที่ยืนอยู่หน้าสุดเป็นชายวัยกลางคนอายุห้าสิบกว่า ทว่าใบหน้าดูอิดโรย ใต้ตาคล้ำเป็นวงชัดเจน คงเป็นรัฐมนตรีเถิง ส่วนคนที่ยืนเยื้องไปด้านหลังข้างกายเขาเป็นคนคุ้นหน้าหลินหย่วน นั่นคือรองรัฐมนตรีหลิวเถี่ยเซิงจากกรมการรถไฟ
ด้านหลังมีชายหนุ่มอีกสองคน คนหนึ่งดูคล่องแคล่วกระฉับกระเฉง อีกคนดูสุขุมหนักแน่น ทั้งคู่ถือกระเป๋าเอกสารอยู่ในมือ
“วิศวกรใหญ่หลิน!” รัฐมนตรีเถิงก้าวเร็ว ๆ เข้ามาหา พลางจับมือหลินหย่วนแน่นแล้วเขย่าอย่างแรง “ในที่สุดก็รอคุณมาได้! ได้ยินชื่อเสียงมานาน ไม่สู้ได้พบตัวจริง ชื่อของวิศวกรใหญ่หลินโด่งดังเข้าหูผมราวกับฟ้าร้อง วันนี้ในที่สุดก็ได้เจอตัวจริงเสียที!”
“แต่ตามที่วิศวกรใหญ่หลินพูด พวกเราก็เป็นอะไรนะ...เพื่อนทางอินเทอร์เน็ต...ใช่แล้ว เพื่อนทางอินเทอร์เน็ต!”
หลินหย่วนหัวเราะเสียงดัง “ฮ่า ๆ ๆ ใช่แล้ว เรียกว่าเพื่อนทางอินเทอร์เน็ตก็ได้ แต่รัฐมนตรีเถิงเกรงใจเกินไปแล้ว ถึงกับต้องลำบากมารับผมด้วยตัวเอง ผมรับไม่ไหวหรอกครับ”