ข่าวที่กองร้อยที่เจ็ดเข้ายึดลาดเขาทางเหนือของเขาไป๋สือได้โดยไม่มีผู้เสียชีวิต แพร่ไปทางใต้ตามสายโทรศัพท์
หน่วยแรกที่ได้รับข่าวคือกองบัญชาการกองพัน
หลังได้ยินข่าว ผู้บังคับกองพันถือหูโทรศัพท์นิ่งอึ้งไปนานถึง 3 วินาที
“นายว่าอะไรนะ? ยึดที่มั่นของอเมริกาได้โดยไม่มีคนตายเลยหรือ?”
“ครับ ผู้บังคับกองพัน! มีสหายคนหนึ่งสะดุดท่อนไม้จนหัวเข่าถลอก นอกนั้นก็แค่บาดเจ็บเล็กน้อยครับ!”
ผู้บังคับกองพันอ้าปากค้างอยู่นานกว่าจะหุบลง
เนินเขาที่มีกองร้อยเสริมกำลังของอเมริกาป้องกันอยู่ ยึดมาได้โดยไม่มีคนตายเลยอย่างนั้นหรือ?
พูดบ้าอะไรเนี่ย?
แต่เขารู้นิสัยของหวังต้าหู่ดี ไอ้หนุ่มคนนี้ไม่เคยคุยโว
“ดี... ดีมาก!” ผู้บังคับกองพันตื่นเต้นจนทุบโต๊ะดังปัง ก่อนหันไปสั่งพลสื่อสารว่า “รายงานกองบัญชาการกรมให้ฉันเดี๋ยวนี้!”
······
ถัดมาคือกองบัญชาการกรม
ผู้บังคับการกรมโจวเจิ้นซาน คือชายร่างเตี้ยชาวเสฉวนที่ไปดูกองร้อยที่เก้าเพราะอยากเห็นเครื่องยิงจรวดนั่นเอง
หลังฟังรายงานจากนายทหารฝ่ายเสนาธิการ บุหรี่ในมือก็ร่วงลงพื้นทันที
“ไม่มีคนตาย? แล้วยังฆ่าศัตรูไปกว่าร้อยคนด้วย?”
“ครับ! ผู้บังคับการกรม รายงานจากกองร้อยที่เจ็ดบอกด้วยว่า... หลังถูกปืนใหญ่จรวดถล่ม ขวัญกำลังใจของทหารอเมริกันตกต่ำมาก แทบจะแตกพ่ายทันทีที่ปะทะกันเลยครับ”
โจวเจิ้นซานเงียบไปหลายวินาที
จากนั้นก็ตบโต๊ะดังเพียะ
“ดี! ดีมาก!”
“รีบรายงานกองบัญชาการกองพลให้ฉันเดี๋ยวนี้!”
······
กองบัญชาการกองพล
ผู้บัญชาการกองพลกำลังดูแผนที่ พอได้รับโทรเลข มือก็สั่นจนปลายดินสอหักโดยไม่ตั้งใจ