“ผู้กอง!” ผู้ช่วยการเมืองตะโกนเรียกอยู่ข้าง ๆ เสียงสั่นเครือ “นี่มันปืนใหญ่จรวด! สองกระบอก! ปืนใหญ่จรวดสองกระบอก! พวกเราผลิตเอง!”
หวังต้าหู่ได้สติกลับมา
เขาลุกพรวดขึ้น ยกปืนเล็กยาวอัตโนมัติขึ้นแนบอก
“สหายทั้งหลาย! ถึงเวลาที่พรรคกับประชาชนจะทดสอบพวกเราแล้ว!” เขาตะโกนจนเสียงแหบพร่า
“บุกเลย!”
บุกเลย!!!
ทหารกว่าร้อยนายกระโจนออกจากสนามเพลาะ รวมกลุ่มเป็นชุดรบแล้วพุ่งขึ้นไปบนยอดเขาพร้อมกัน
······
ณ ฐานที่มั่นของกองทัพสหรัฐฯ
วิลสันถูกแรงระเบิดระลอกแรกซัดจนล้ม
ร่างของเขากระแทกเข้ากับผนังบังเกอร์ หัวอื้ออึงไปหมด ถ้วยกาแฟแตกกระจายเต็มพื้น ดีที่ไม่ต้องกลืนมันลงไปทั้งถ้วย
เสียงระเบิดด้านนอกดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย ราวกับฟ้าร้องที่กลิ้งไปกลิ้งมา
ทั้งฐานที่มั่นสั่นสะเทือนไปหมด
ดินร่วงกราวลงมา
“เกิดอะไรขึ้น?!” วิลสันคว้าทหารที่วิ่งผ่านมาตะโกนถาม “สถานการณ์เป็นยังไง?!”
“ไม่ทราบครับ ผู้กอง!” ทหารคนนั้นหน้าเปื้อนเลือด “มีเยอะมาก... กระสุนปืนใหญ่กว่ายี่สิบนัดตกลงมาพร้อมกัน... ทั้งหมดลงตรงแนวหน้า...”
กระสุนปืนใหญ่กว่ายี่สิบนัดงั้นหรือ?
หน้าวิลสันซีดเผือดทันที
คนหัวกั๋วไปเอาปืนใหญ่จำนวนมากขนาดนั้นมาจากไหน?
พวกเขามีแค่ปืนครกไม่ใช่หรือ?
ปืนครกจะยิงกระสุนมากกว่ายี่สิบนัดในคราวเดียวได้ยังไง?
เหลวไหลสิ้นดี!
“เร็วเข้า! รีบจัดแนวป้องกัน”
เขายังพูดไม่ทันจบ
การระดมยิงระลอกที่สองก็เริ่มขึ้น
ตูมมมมมม—
ระลอกนี้ระเบิดใกล้กว่าเดิม
กระสุนตกเข้าไปถึงด้านในของแนวป้องกันโดยตรง
หลังคาศูนย์บัญชาการพังถล่มลงมาเป็นแถบ พร้อมเสียง “โครม!”
ด้านนอก ทิศทางที่ตั้งปืนครกมีเสียงระเบิดซ้ำดังสนั่นขึ้นทีละลูก ราวกับจุดประทัดฉลองปีใหม่