ปักกิ่ง กระทรวงการต่างประเทศ
ในห้องเจรจา
ควันบุหรี่ลอยคลุ้ง
บนผนังแขวนแผนที่โลกขนาดใหญ่ ข้างกันยังมีตู้หนังสือไม้แดงสำหรับเก็บหนังสือโบราณเย็บเล่มแบบจีน
เอกอัครราชทูตจางจื้อหยวนนั่งอยู่บนโซฟา มือถือแก้วเคลือบใบหนึ่ง ชาในแก้วเย็นชืดไปแล้ว
ปีนี้เขาอายุ 45 ปี เป็นนักการทูตมากประสบการณ์
สมัยต่อต้านญี่ปุ่น เขาทำงานด้านการต่างประเทศอยู่ที่เหยียนอัน ต่อมาก็ไปทำงานที่สหภาพโซเวียตอยู่หลายปี พูดภาษารัสเซียคล่องยิ่งกว่าชาวโซเวียตเสียอีก
โมโลตอฟนั่งอยู่ตรงข้าม มือถือถ้วยชากระเบื้องขาวเนื้อดี จิบชาอย่างเนิบช้า
เขาเป็นเอกอัครราชทูตโซเวียตประจำประเทศจีน ดูอายุราว 50 ปี สวมแว่นกรอบทอง พูดจาเชื่องช้าไม่รีบร้อนอยู่เสมอ
ทั้งสองคนรู้จักกันมานานแล้ว
ตอนจางจื้อหยวนอยู่ที่สหภาพโซเวียต เขาเคยติดต่อกับโมโลตอฟอยู่หลายครั้ง
แต่การเจรจาวันนี้ยืดเยื้อมาจะเกือบ 2 ชั่วโมงแล้ว ยังไม่ได้ข้อสรุปเสียที
«สหายโมโลตอฟ» จางจื้อหยวนเสียงแหบไปหมดแล้ว «คุณก็รู้สถานการณ์แนวหน้า»
«เครื่องบินของกองทัพสหรัฐฯ ทิ้งระเบิดเส้นทางลำเลียงเสบียงของเราทุกวัน»
«พวกเราต้องการปืนต่อสู้อากาศยาน เรดาร์เตือนภัยล่วงหน้า และอาวุธอื่น ๆ อย่างเร่งด่วน»
«ยังมีรถถังอีก รถถังของเรามีน้อยเกินไป เมื่อเทียบกับกองทัพสหรัฐฯ แล้ว จำนวนต่างกันมาก»
โมโลตอฟวางถ้วยชาลง
เขาโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงจริงจังขึ้นกว่าเมื่อครู่มาก
«สหายจาง» เขากล่าว «เรารู้จักกันมานาน ฉันจะพูดกับนายจากใจเลยก็แล้วกัน»
«เราช่วยเหลือแน่นอน»
«สหายสตาลินบอกแล้วว่า สหายชาวจีนกำลังหลั่งเลือดอยู่แนวหน้า เราจะยืนดูเฉย ๆ ไม่ได้»
«ปืนต่อสู้อากาศยานให้ได้»
«รถถังก็ให้ได้»
«ทั้งที-34 และรุ่นโจเซฟ สตาลินก็ให้ได้»