วันที่ 12 พฤษภาคม ปี 1951
เทียนจิน โรงงานอุตสาหกรรมอาวุธยุทโธปกรณ์ภาคเหนือ
ตอนนี้ภายในโรงงานเปลี่ยนแปลงไปในทุกด้าน ป้ายใหญ่ตรงประตูโรงงานเพิ่งเปลี่ยนใหม่
วันที่ปลดป้ายเก่าลง คนงานเก่าหลายคนยืนล้อมดูอยู่นาน แววตาเต็มไปด้วยความอาลัย
แต่ของเก่าจากไป ของใหม่จึงจะมา
ตอนติดป้ายใหม่ พวกเขาจุดประทัดชุดหนึ่งตรงหน้าโรงงาน เสียงดังเปรี้ยงปร้าง ครึกครื้นราวกับฉลองปีใหม่
วันเดียวกันนั้น โรงอาหารก็จัดการเชือดหมู พนักงานทุกคนได้กินหมูตุ๋นซีอิ๊วกันเต็มอิ่ม
ครอบครัวคนงานก็มากันหมด ต่างถือชามไปนั่งยอง ๆ กินอยู่ใต้กำแพง น้ำมันเยิ้มไหลตามมุมปาก
บางคนกินไปกินมา น้ำตาก็หยดลงในชาม รีบใช้แขนเสื้อเช็ด แล้วปากก็ยังบ่นว่า “โธ่เอ๊ย เนื้อนี่มันติดมันเกินไป กินแล้วเลี่ยนชะมัด”
คนข้าง ๆ เห็นอย่างนั้นก็ไม่แฉ ได้แต่คีบเนื้อเพิ่มให้อีกชิ้นอย่างเงียบ ๆ
ความเปลี่ยนแปลงของโรงงานก็เป็นรูปธรรมจริง ๆ
ทางฝั่งตะวันตกมีโรงงานขนาดใหญ่สร้างใหม่สามหลัง ล้วนเป็นโครงเหล็ก แถมยังมีหลังคากระจก พอแสงแดดส่องเข้ามาข้างในก็สว่างมาก
ทางฝั่งตะวันออกก็สร้างหอพักใหม่สองแถว หลังคาปูด้วยกระเบื้องสีเขียวเข้ม ตอนนี้ทุกครอบครัวมีห้องครัวของตัวเองเสียที ไม่ต้องผัดกับข้าวกันตรงทางเดินแล้ว
แม้แต่ถนนหน้าโรงงานก็ปรับจากถนนดินเป็นถนนลาดยาง เด็ก ๆ กลับจากโรงเรียนก็วิ่งไล่กันบนถนน พื้นรองเท้าสะอาดเอี่ยม
นอกจากนี้ เงินเดือนเมื่อเดือนก่อนก็ขึ้นอีกสิบเปอร์เซ็นต์
วันจ่ายเงินเดือน หน้าห้องบัญชีมีคนเข้าแถวกันยาวเหยียด ทุกคนพอรับเงินมาก็แอบนับซ้ำอีกครั้ง พอนับเสร็จ รอยยิ้มบนใบหน้าก็ดูจริงใจขึ้นมา