ที่ตั้งปืนต่อสู้อากาศยาน
จ้าวโส่วเถียนวางเครื่องยิงจรวดต่อสู้อากาศยานลง แล้วตบฝุ่นออกจากมือ
แถมยังถุยน้ำลายลงพื้นอีกที
“ชิ”
“อ่อนปวกเปียกชะมัด”
“นึกว่าจะเก่งกว่านี้เสียอีก”
เฉินเสี่ยวหู่ยังหมอบค้างอยู่ตรงปากหลุม สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“หมู่... หมู่ครับ”
“ยิง... ยิงตกแล้วเหรอครับ?”
“ถามอะไรไร้สาระ” จ้าวโส่วเถียนเตะเขาทีหนึ่ง “ไม่เห็นหรือไง ควันโขมงขนาดนั้น ตกลงมาแล้วนั่นไง”
เฉินเสี่ยวหู่กลืนน้ำลาย
กำลังจะพูดอะไรสักอย่าง
จู่ ๆ
เขาก็เบิกตากว้างกว่าเดิม
“หมู่... หมู่ครับ!” เขาคว้าแขนจ้าวโส่วเถียนไว้ “ดูนั่นสิครับ!”
“ไอ้คนอเมริกันนั่น!”
“ทำไมมันกระเด็นออกมาจากเครื่องบินได้ล่ะครับ?!”
จ้าวโส่วเถียนเงยหน้ามอง
เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ
จุดดำเล็ก ๆ จุดหนึ่งดีดออกมาจากเครื่องบินที่กำลังร่วง
จากนั้น
ร่มสีขาวก็กางออกกลางอากาศ
เพราะอยู่ต่ำเกินไป ร่มจึงกางได้ไม่เต็มที่นัก แต่เห็นชัดว่าเป็นร่มชูชีพ
พอเห็นดังนั้น ดวงตาของจ้าวโส่วเถียนก็เป็นประกาย
“เก้าอี้ดีดตัว!”
“มีแต่เครื่องบินรุ่นใหม่ล่าสุดเท่านั้นที่ติดตั้งของแบบนี้!”
ก่อนหน้านี้ตอนเข้ารับการฝึกในหน่วยฝึก เขาเคยได้ยินครูฝึกเล่าให้ฟัง
เครื่องบินขับไล่ไอพ่นรุ่นใหม่ล่าสุดของอเมริกาติดตั้งเก้าอี้ดีดตัว
ถ้าเครื่องบินถูกยิง นักบินก็จะดีดตัวออกมาเอาชีวิตรอดได้
เครื่องบินรุ่นเก่าไม่มีอะไรแบบนี้หรอก พอโดนยิงก็มีแต่เครื่องพัง คนตาย
“หมู่ครับ! เก้าอี้ดีดตัวคืออะไรเหรอครับ?” เฉินเสี่ยวหู่ถามอย่างงงงัน
“เก้าอี้ที่ดีดนักบินออกมาจากเครื่องบินได้ไงล่ะ” จ้าวโส่วเถียนอธิบายสั้น ๆ
จากนั้นเขาก็ถูมือ ใบหน้าเผยความตื่นเต้นออกมา
“เสี่ยวหู่!”
“ครับ!”
“โอกาสสร้างความดีความชอบของเรามาถึงแล้ว!”
“หา?” เฉินเสี่ยวหู่ยังไม่เข้าใจ
“โง่หรือไง!” จ้าวโส่วเถียนตบเขาทีหนึ่ง “นักบินอเมริกันยังมีชีวิตอยู่!”
“จับเชลยได้!”
“นี่เป็นความดีความชอบครั้งใหญ่เลยนะ!”
คราวนี้เฉินเสี่ยวหู่ถึงได้เข้าใจ
“จริงเหรอครับ?!”
“จะไม่จริงได้ยังไง?” จ้าวโส่วเถียนแบกปืนยาวขึ้นบ่าแล้ว “ไป!”
“ไปดูกัน!”
“ครับ!”
ทั้งสองคนย่อตัว
คลานออกมาจากหลุมหลบภัย
มุ่งหน้าไปตามทิศทางที่ร่มชูชีพลอยลงมา
ระหว่างทาง
เฉินเสี่ยวหู่ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่