ทะเลผืนนั้น แท้จริงแล้วไม่ได้อยู่ในเมืองหลวงอีกต่อไป
สิบกว่าวันก่อน ทีมงานหลักของโครงการแม่น้ำเหลืองทั้งหมดได้ย้ายไปยังส่วนลึกของขุนเขาทางตะวันออกเฉียงเหนืออย่างลับ ๆ แล้ว
พูดไปก็ไม่มีทางเลือก
คลังถ้ำในเมืองหลวงเล็กเกินไป ทำต้นแบบรถยังพอไหว แต่ถ้าจะผลิตจำนวนมากจริง ๆ ก็ไม่พอแน่
แถมยังมีอุปสรรคอีกหลายอย่างที่เลี่ยงไม่ได้
อย่างแรกคือเรื่องเหล็ก
แค่เหล็กเกราะสำหรับสร้างรถถังคันหนึ่งก็ต้องใช้ไม่ต่ำกว่า 40-50 ตัน เมื่อรวมชิ้นส่วนอื่น ๆ เข้าไป วัสดุที่ต้องใช้ก็เกิน 100 ตันแล้ว
แต่โรงงานเหล็กที่ใหญ่ที่สุดของหัวกั๋วอยู่ที่อันซาน ห่างจากเมืองหลวงมาก ต้องขนส่งทีละตู้รถไฟ นอกจากต้นทุนสูงและเสียเวลาแล้ว ยังเสี่ยงเปิดเผยความลับอีกด้วย
เมืองหลวงเป็นถึงเมืองหลวงของประเทศ จะเอาเหล็กเกราะมากมายขนาดนั้นไปทำอะไร?
แต่ถ้าย้ายไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ปัญหาเหล่านี้ก็คลี่คลายได้หมด
ทางตะวันออกเฉียงเหนืออยู่ใกล้โรงงานเหล็กอันกัง หลอมเหล็กเสร็จก็ขนเข้าไปในคลังถ้ำได้ทันที ทั้งประหยัดเวลา ประหยัดแรง และเก็บเป็นความลับได้
อีกทั้งทางตะวันออกเฉียงเหนือยังเป็นแหล่งกำเนิดอุตสาหกรรมหนักของหัวกั๋ว ไม่ต้องขนส่งชิ้นส่วนจากเหนือจรดใต้ ผลิตในพื้นที่ได้เลย มีทุกอย่างพร้อม ประสิทธิภาพสูงกว่ามาก
แถมยังอยู่ใกล้เกาหลีด้วย
พอสร้างรถถังเสร็จ ก็ขนข้ามแม่น้ำยาลู่ไปได้เลย ใช้เวลาขับไปถึงแนวหน้าแค่ราวครึ่งวัน
ยิ่งเส้นทางขนส่งสั้นเท่าไร ก็ยิ่งปลอดภัยและเก็บเป็นความลับได้มากขึ้นเท่านั้น
อีกอย่างคือทำเลซ่อนเร้นกว่าเดิม เทือกเขาฉางไป๋ทอดยาวนับพันลี้ มีจุดให้ขุดถ้ำได้เหลือเฟือ
แม้เครื่องบินบินผ่านบนฟ้าก็มองไม่ออก การรักษาความลับจึงดีกว่าบริเวณรอบเมืองหลวงมาก