พอถึงนาทีที่สิบสอง เครื่องพิมพ์ก็ส่งเสียงขึ้นในที่สุด
กึก กึก กึก กึก
ตัวเลขถูกพิมพ์ออกมาทีละบรรทัด
โจวหมิงขยับเข้าไปดู พอเห็นแล้วก็ขมวดคิ้วทันที
เมื่อทุกคนในห้องคอมพิวเตอร์เห็นสีหน้าเคร่งเครียดของโจวหมิง หัวใจก็พลันเต้นระทึกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
นักศึกษาสวมแว่นคนหนึ่งกลืนน้ำลายดังเอื๊อก
แต่ไม่นานโจวหมิงก็คลายคิ้ว เขาเงยหน้าพรวด ไม่สนใจภาพลักษณ์นักวิชาการสุขุมอย่างที่เคยเป็น แล้วตะโกนสุดเสียงว่า “ถูกต้อง!”
“การคูณเมทริกซ์ถูกหมดทุกข้อ!”
หนุ่มสาวหลายคนชะงักไปก่อน จากนั้นก็ลุกกระโดดโลดเต้น บางคนตบไหล่คนข้าง ๆ อย่างแรง บางคนทรุดนั่งยอง ๆ กับพื้น เอามือปิดหน้า ไหล่สั่นระริก
“สำเร็จแล้ว! สำเร็จแล้ว!”
“พวกเราทำสำเร็จแล้ว!”
นักศึกษาร่างผอมคนหนึ่งกระโดดขึ้นไปบนเก้าอี้ โบกแขนพลางตะโกนสุดเสียง ยิ่งตะโกน น้ำตาก็ยิ่งไหลลงมา แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้ตัว เอาแต่ตะเบ็งเสียงร้องว่า
“รันผ่านแล้ว! โปรแกรมทั้งสามรันผ่านหมดแล้ว!”
คนข้าง ๆ ถูกเขาตะโกนใส่จนตาแดงไปด้วย ขณะเช็ดตาก็หัวเราะไปพลาง “ไอ้หนู จะตะโกนอะไรนักหนา ฉันไม่ได้หูหนวกสักหน่อย”
เด็กหนุ่มสาวแสดงความรู้สึกออกมาตรง ๆ และจริงใจเช่นนี้เอง พวกเขายังเยาว์วัย ความดีใจที่ไม่ปิดบังแม้แต่น้อยแพร่ไปทั่วห้องอย่างรวดเร็ว
บรรยากาศตึงเครียดในห้องคอมพิวเตอร์ผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิงในพริบตา
ตรงมุมห้อง ท่านเซินโหย่วติ่งชะงักไปเมื่อได้ยินข่าวความสำเร็จ ก่อนจะหันไปมองอีกฝ่ายอย่างรู้ใจกัน ส่วนอีกด้านหนึ่ง ท่านต่งซื่อหัวกำลังยิ้มพลางลูบเคราใต้คาง มองมาทางเขา