ตื่นเต้นก็ส่วนตื่นเต้น แต่งานก็ยังต้องทำอยู่ดี เช่นเดียวกับความคึกคักทั้งในและนอกอาคารที่เป็นเรื่องหนึ่ง แต่หัวใจสำคัญของสถาบันคอมพิวเตอร์ยังคงเป็นเครื่องทดลองเครื่องนั้น
ตอนนี้เครื่องเครื่องนี้กลายเป็นของหายากที่ใคร ๆ ก็อยากได้ เรียกได้ว่าเป็นทรัพยากรล้ำค่าที่สุดในเมืองหลวง
หน่วยปืนใหญ่ต้องใช้คำนวณตารางการยิง กรมการรถไฟต้องคำนวณแบบสะพาน กระทรวงชลประทานต้องคำนวณการเคลื่อนตัวของน้ำหลาก กรมอุตุนิยมวิทยาต้องคำนวณเส้นทางไต้ฝุ่น แม้แต่กรมธรณีวิทยาก็ยังมาถามว่าจะช่วยคำนวณข้อมูลสำรวจแหล่งแร่ให้พวกเขาได้ไหม
ดังนั้นทางสถาบันจึงจัดตารางแบ่งเวลาไว้โดยเฉพาะ แบ่งให้ทั้งงานภายในและภายนอกอย่างเท่าเทียมกัน:
ทุกเช้าเป็นเวลาสำหรับงานภายนอก แต่ละกระทรวงและหน่วยงานจะผลัดกันใช้เครื่องตามเวลาที่จองไว้ ไม่ปล่อยให้เสียแม้แต่นาทีเดียว
ทุกบ่ายเป็นเวลาของสถาบันเอง ทั้งการปรับปรุงโครงสร้างเครื่อง 101 การทดสอบอ่านเขียนหน่วยความจำแกนแม่เหล็ก และการดีบักภาษาชางเจี๋ย ล้วนทำในช่วงนี้
ส่วนตอนกลางคืน หากมีเวลาว่างก็จัดสรรกันได้ตามความเหมาะสม โครงการไหนเร่งด่วนก็ได้ใช้ก่อน
ถึงอย่างนั้น เวลาก็ยังไม่พอใช้อยู่ดี
เพราะยังมีข้อมูลพิเศษอีกชุดหนึ่ง ซึ่งศาสตราจารย์หัวคอยกำกับดูแลและลงมือปฏิบัติด้วยตัวเอง เขาจองเวลาช่วงบ่ายวันอังคารและวันพฤหัสบดีไว้เป็นการส่วนตัวทุกสัปดาห์ ระหว่างคำนวณก็มีมาตรการรักษาความลับอย่างเข้มงวด
แทบไม่มีใครในสถาบันรู้ว่าข้อมูลชุดนั้นคืออะไร รู้เพียงว่าทุกสองสามวันศาสตราจารย์หัวจะขึ้นเครื่องด้วยตัวเองและปล่อยให้มันคำนวณอยู่หลายชั่วโมง พอคำนวณเสร็จก็เอาเทปกระดาษไปทันที ไม่เหลือแม้แต่กระดาษพิมพ์ไว้สักแผ่น