รถถังยังคงเคลื่อนหน้าต่อไปอีกประมาณ 3 กิโลเมตร
ตอนนี้หมอกยังหนาทึบเหมือนเดิม ดีขึ้นจากเมื่อครู่เพียงนิดเดียว ทัศนวิสัยอยู่ที่ราว 200-300 เมตรเท่านั้น
ในกล้องของผู้บังคับการรถถังจ้าวกัง มองเห็นเพียงถนนดินที่ทอดยาวไปข้างหน้า
ทันใดนั้น
เสียงทหารลาดตระเวนก็ดังขึ้นในช่องสื่อสาร
“ผู้กองจ้าว! พบรถถังกองทัพสหรัฐที่ระยะ 3 กิโลเมตรทางซ้ายหน้า! ประมาณหนึ่งกองพัน มี 30-40 คัน! กำลังอ้อมมาทางปีกเพื่อปิดทางอยู่ครับ!”
ดวงตาของจ้าวกังพลันเป็นประกาย
ปลาตัวใหญ่ในที่สุดก็โผล่มาแล้ว
“ทุกคันฟังทางนี้!” เขาคว้าเครื่องรับส่งขึ้นมา “คาดว่ามีรถถังข้าศึก 40 คันอยู่ทางปีกด้านหน้า ทิศ 212 เปลี่ยนเป็นกระสุนเจาะเกราะ เตรียมพร้อมรบ!”
“กองพันที-34 เคลื่อนหน้าต่อไป! ระวังป้องกันตัวด้วย!”
“หมายเลข 2, 3, 4 ตามฉันบุกเข้าจากปีกซ้าย!”
“หมายเลข 5, 6, 7, 8 อ้อมไปทางปีกขวา จัดการคันปิดท้าย!”
“ยิงเสร็จแล้วถอนตัว อย่าไปยืดเยื้อ!”
“รับทราบ!”
รถถังรุ่น 51 ทั้ง 8 คันแยกตัวออกจากขบวนที-34 อย่างรวดเร็ว แบ่งเป็นสองกลุ่มมุ่งเข้าประกบปีกของรถถังกองทัพสหรัฐจากซ้ายและขวา
ส่วนกองพันที-34 ยังคงเคลื่อนหน้าต่อไป คอยคุ้มกันทหารราบ พร้อมดึงความสนใจของกองทัพสหรัฐและสร้างภาพว่าพวกเขายังไม่ทันสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวของฝ่ายตน
ท่ามกลางม่านหมอก
รถถังเอ็ม46 ของกองพันรถถังที่ 73 แห่งกองทัพสหรัฐก็กำลังเคลื่อนหน้าเช่นกัน
10 นาทีก่อน
โทรเลขขอความช่วยเหลือจากกรมทหารราบแนวหน้าถูกส่งมาจนวิทยุสื่อสารของกองบัญชาการเกือบพัง
“ทหารหัวกั๋วบุกทะลวงเข้ามาครั้งใหญ่! รถถัง! ที-34 ยี่สิบสามสิบคัน!”
“ต้านไม่ไหวแล้ว! ขอสนับสนุนยานเกราะ! ขอสนับสนุนยานเกราะ!”
ในศูนย์บัญชาการกองพลทหารราบที่ 7 พลตรีสมิธตัดสินใจทันทีโดยไม่ต้องคิด
“ส่งกองพันที่ 73 ขึ้นไป! ผลักรถถังของพวกหัวกั๋วกลับไป!”
ในความคิดของเขา นี่เป็นแค่โจทย์แจกคะแนน
ก็แค่ที-34 ยี่สิบสามสิบคันเท่านั้น
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับรถถังเอ็ม46 แพตตัน 40 คัน ไม่ว่าจะเป็นจำนวนหรือคุณภาพ พวกเราก็ได้เปรียบอย่างเด็ดขาด