ในเวลาเดียวกัน
กองบัญชาการกองพลทหารราบที่ 7 ของกองทัพสหรัฐฯ
พลตรีสมิธยืนอยู่หน้าแผนที่ ใบหน้าเขียวคล้ำ
ครึ่งชั่วโมงก่อน เขาได้รับข่าวว่าแนวหน้าถูกตีแตก
ยี่สิบนาทีต่อมา เขาก็ได้รับข่าวว่ากองพันรถถังที่ 73 ถูกซุ่มโจมตี
ตอนนี้เขาได้รับรายงานการรบฉบับสุดท้ายแล้ว
เวลาตั้งแต่ต้นจนจบยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ
รถถังหนึ่งกองพัน มีรถถังแพตตัน เอ็ม46 อยู่ 40 คัน ถูกทำลายไป 23 คัน เหลือเพียง 17 คันที่ถอยกลับมาได้
“ขยะ! พวกมันมันขยะทั้งนั้น!”
สมิธชกโต๊ะอย่างแรง
“รถถังหนึ่งกองพัน ทนไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำหรือ?!”
เสนาธิการยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่กล้าหายใจแรง
ผ่านไปพักใหญ่ สมิธถึงค่อยสงบอารมณ์ลงได้บ้าง
“พวกที่หนีกลับมาล่ะ?”
“นอนอยู่ข้างนอกขอรับ พันโทชูลท์ซกับผู้บังคับรถถังอีกหลายคนยังขวัญหนีดีฝ่อกันอยู่”
“เรียกพวกเขาเข้ามา”
“ขอรับ”
ชูลท์ซพาผู้บังคับรถถังหลายคนเดินเข้ามา
แต่ละคนมอมแมม ใบหน้ายังมีคราบเขม่าควัน ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
แขนของชูลท์ซยังพันผ้าพันแผลอยู่ ไม่รู้ว่าถูกสะเก็ดระเบิดบาดหรือเป็นอะไร
สมิธมองเขา
“พูดมา รถถังฝั่งตรงข้ามเป็นรุ่นไหน มีกี่คัน?”
ชูลท์ซกลืนน้ำลาย
“ท่านนายพล หมอกหนามาก พวกเรา...มองไม่ชัดขอรับ”
“มองไม่ชัด?!” เสียงของสมิธดังขึ้นกว่าเดิม “รถถัง 40 คันรบกันตั้งครึ่งชั่วโมง แล้วเจ้าบอกข้าว่ามองไม่ชัดหรือ?!”