วันที่ 16 พฤษภาคม ปี 1951
ตีห้า
แนวหลงผู่หลี่ ทางเหนือของแม่น้ำเจาหยาง
ตูม——
เสียงปืนใหญ่ดังสนั่น ฉีกความเงียบก่อนรุ่งสางออกเป็นชิ้น ๆ
จากนั้นเสียงปืนใหญ่นับพันนับหมื่นก็ดังตามมา สะเทือนฟ้าราวกับเทพสายฟ้าเสด็จลงมา
การยิงเตรียมการของกองกำลังอาสาสมัครเริ่มขึ้นแล้ว
ปืนใหญ่นับร้อยนับพันกระบอกคำรามพร้อมกัน กระสุนปืนใหญ่ตกกระหน่ำใส่แนวตั้งรับของทหารอเมริกันราวกับเม็ดฝน ผืนดินสั่นสะเทือนไปด้วย
ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่อยู่ไกลออกไปสว่างวาบเป็นระยะจากแสงปากกระบอกปืน ราวกับมีสายฟ้านับไม่ถ้วนแลบแปลบปลาบอยู่ในหมู่เมฆ
ในป่าริมฝั่งเหนือของแม่น้ำ
ขณะนี้รถถังที-34 กว่าสามสิบคันของกองพันรถถังที่หนึ่งติดเครื่องแล้ว
เสียงเครื่องยนต์คำรามต่ำ ๆ กลืนปะปนไปกับเสียงปืนใหญ่จากระยะไกล จนแทบไม่มีใครสังเกตเห็น
รถถังรุ่น 51 อีกแปดคันพรางตัวปะปนอยู่ด้วย เมื่อมองจากภายนอกแทบแยกไม่ออก หากไม่เปิดตาข่ายพรางก็ไม่มีทางรู้ว่าใครเป็นใคร
ภายในรถบัญชาการหมายเลข 027
จ้าวกังนั่งอยู่ตรงตำแหน่งผู้บังคับรถ ผ่านกล้องปริทรรศน์ตรงหน้า เขามองเห็นแสงวาบจากปากกระบอกปืนใหญ่ที่อยู่ไกลออกไป
เขาหยิบเครื่องสื่อสารขึ้นมา
「ทุกคันรายงานสถานะ」
「คันที่สองปกติ」
「คันที่สามปกติ」
……
「คันที่แปดปกติ」
เสียงรายงานทั้งเจ็ดดังขึ้นอย่างรวดเร็ว จ้าวกังพยักหน้า
เขามองนาฬิกา ตอนนี้เป็นเวลา 5.05 น.
การระดมยิงดำเนินมาได้ห้านาทีแล้ว
ตามแผนเดิม การยิงจะดำเนินต่อไปอีกสามสิบนาที และเมื่อการยิงสิ้นสุดลง พวกเขาต้องคอยยิงคุ้มกันให้ทหารราบที่ตามมา
กองพันรถถังนี้สังกัดกองพลที่ 180 แห่งกองทัพที่ 60 ทำหน้าที่เป็นหัวหอกบุกทะลวงลึกเข้าไปในแนวป้องกันของทหารอเมริกัน