พอเปิดประตูเข้าไป หลินหย่วนก็เห็นเครื่องจักรเครื่องนั้นทันที
แม้เมื่อครู่จะได้ฟังมาตลอดทางเดินแล้ว แต่พอเห็นกับตา เขาก็ยังอดตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้
“หัวหน้าวิศวกรหลิน” เฉียนมู่เฟยเดินไปหยุดหน้าแผงควบคุมแล้วชี้ให้ดู “นี่คือผลงานที่พวกเราทำขึ้นมา หน่วยคำนวณตรรกะด้วยหลอดสุญญากาศ”
“ก่อนคุณจะไปไม่ได้บอกไว้หรือครับว่า หลอดสุญญากาศไม่ได้ใช้ทำแค่วิทยุกับวิทยุสื่อสารสถานีฐาน แต่ยังใช้ทำสวิตช์ วงจรตรรกะ หรือแม้แต่ ‘เครื่องจักรที่คำนวณเลขได้’ ด้วย ผมก็เลยลองทำตามแนวคิดที่คุณชี้แนะไว้ครับ”
“ไม่นึกเลยว่าจะทำออกมาได้จริง ๆ!”
พูดจบ เขาก็กดสวิตช์สองสามตัว
“ดูตรงนี้ครับ นี่คือหน่วยรับข้อมูล เป็นระบบเลขฐานสองทั้งหมด สับขึ้นคือ 1 สับลงคือ 0”
จากนั้นเขาก็กดปุ่มหนึ่งปุ่ม
หลอดไฟบนแผงติดขึ้นเป็นกลุ่ม ๆ แล้วดับลง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ในรูปแบบหนึ่ง
“ชุดหลอดไฟนี่คือหน่วยส่งออกครับ” น้ำเสียงของเฉียนมู่เฟยเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่แทบจะเก็บไม่อยู่ “ตรงนี้กำลังคำนวณว่า 1 บวก 1 เท่ากับ 2”
หลินหย่วนจ้องมองหลอดไฟเหล่านั้น ความรู้สึกที่ยากจะบรรยายเอ่อล้นอยู่ในใจ
ทำสำเร็จจริง ๆ ด้วย! ความดีใจถาโถมเข้ามาในใจของเขาทันที
ที่จริงเขาวางแผนไว้ในใจตั้งนานแล้ว ขั้นแรกต้องวางรากฐานอุตสาหกรรมให้มั่นคง ซึ่งนี่ก็เป็นเหตุผลที่สร้างเครื่องจักรแม่ขึ้นมา ขั้นต่อไปคือเร่งพัฒนาวิทยาศาสตร์ขั้นสูง เพราะท้ายที่สุดแล้ว วิทยาศาสตร์ต่างหากคือพลังการผลิตอันดับหนึ่ง
แต่เขาไม่คิดเลยว่าเฉียนมู่เฟยจะเก่งขนาดนี้ ใช้เวลาเพียงสั้น ๆ ก็สร้างผลงานที่จับต้องได้ออกมาแล้ว
แม้จะเป็นเพียงการบวกเลขที่ง่ายที่สุด แต่นี่ก็หมายความว่า หัวกั๋วมีหน่วยคำนวณตรรกะด้วยหลอดสุญญากาศเป็นของตัวเองอย่างแท้จริงแล้ว