“จริงสิ” โจวเจิ้นปังเปลี่ยนเรื่องขึ้นมากะทันหัน น้ำเสียงเจือความตื่นเต้นอยู่หลายส่วน “คราวนี้นายกลับมา เรียกว่ามีข่าวดีสองเรื่องพร้อมกันเลยนะ ทั้งสถาบันปืนใหญ่กับสถาบันสื่อสารต่างก็มีผลงานชิ้นใหญ่!”
“เหรอ?” หลินหย่วนสนใจขึ้นมา หันไปมองเขา
โจวเจิ้นปังเริ่มเล่า “ขอพูดถึงสถาบันปืนใหญ่ก่อน ปืนใหญ่หนักขนาด 152 มิลลิเมตรที่นายให้เหล่าหวังทำก่อนจากไปน่ะ สำเร็จแล้ว!”
หลินหย่วนตาเป็นประกาย “สำเร็จแล้วเหรอ? เรื่องเกิดขึ้นเมื่อไหร่?”
“เมื่อวาน!” โจวเจิ้นปังพยักหน้าแรง น้ำเสียงสูงขึ้นหลายระดับ “เพิ่งทดสอบยิงเสร็จเมื่อวาน ทั้งระยะยิง ความแม่นยำ และอานุภาพล้วนได้มาตรฐานตามที่ออกแบบไว้ หวังเต๋อเซิ่งตื่นเต้นจนนอนไม่หลับทั้งคืน”
“เมื่อวานเขาทดสอบทุกอย่างเสร็จตอนดึก วันนี้เช้าก็โทรมาบอกว่าจะมารายงานด้วยตัวเอง ตอนนี้รออยู่ที่สถาบันปืนใหญ่แล้ว”
ปืนใหญ่หนักขนาด 152 มิลลิเมตร
มิน่าเล่าผู้อำนวยการโจวถึงตื่นเต้นขนาดนี้ แนวหน้ารออาวุธชิ้นนี้มานานแล้ว แถมผู้บัญชาการยังระบุชื่อขอด้วยตัวเอง พอมีมันเข้าประจำการ แนวป้องกันลึกของกองทัพสหรัฐฯ กองยานเกราะ และเส้นทางส่งกำลังบำรุงด้านหลัง ก็ต้องคิดหนักกันหน่อยแล้ว
ชาติก่อน ปืนใหญ่วิถีโค้งขนาด 152 มิลลิเมตรของหัวกั๋วยังเป็นรุ่นเลียนแบบปืนใหญ่ดีวัน (เอ็มหนึ่งเก้าสี่สาม) ของโซเวียต ออกแบบในปี 1954 กว่าจะได้แบบมาตรฐานก็ปี 1955 แต่ชาตินี้กลับทำสำเร็จเร็วกว่าหลายปี
“งั้นเราไปดูของที่สถาบันปืนใหญ่กันก่อน”
“อย่าเพิ่งรีบ” โจวเจิ้นปังโบกมือ น้ำเสียงตื่นเต้นน้อยลง แต่กลับจริงจังขึ้นหลายส่วน “เหล่าเฉียนจากสถาบันสื่อสารก็เพิ่งทำของบางอย่างออกมาได้เหมือนกัน”