ขบวนรถไฟขบวนพิเศษมุ่งหน้าขึ้นเหนือไปตลอดทาง
ทิวทัศน์นอกหน้าต่างค่อย ๆ เปลี่ยนจากหมู่บ้านริมน้ำทางใต้ของแม่น้ำแยงซีเป็นที่ราบจีนเหนือ
ผู้เฒ่าเฉียนไม่ได้นอนเลย กลับนั่งอยู่ริมหน้าต่างอย่างตื่นเต้นและคอยมองออกไปข้างนอก
บ้านเรือนเตี้ย ๆ ผู้คนที่กำลังวุ่นวาย ปล่องควันสูงตระหง่านที่มีอยู่เพียงไม่กี่แห่งไกลออกไป และชาวนาที่ก้มหน้าทำงานอยู่ในท้องนา เมื่อเทียบกับตึกสูงระฟ้าในสหรัฐอเมริกา ที่นี่ล้าหลังกว่ามากจริง ๆ แต่ไม่รู้ทำไม พอมองสิ่งเหล่านี้แล้ว เขากลับรู้สึกมั่นคงอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก
กั๋วหย่งหวยนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พลิกดูต้นฉบับที่เขาคิดร่างไว้เกือบเสร็จแล้ว นาน ๆ ครั้งก็เงยหน้ามองอีกฝ่าย ก่อนจะยิ้มแล้วส่ายหน้า
ระหว่างทั้งสองมีความเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดอะไรให้มาก ตลอดหลายปีที่อยู่ในสหรัฐอเมริกา พวกเขาคอยช่วยเหลือประคับประคองกัน ฝ่าฟันช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดมาได้ ตอนนี้ในที่สุดก็ได้ออกเดินทางกลับบ้าน คำพูดนับพันนับหมื่นจึงกลายเป็นทิวทัศน์นอกหน้าต่างที่เคลื่อนถอยหลังไปอย่างต่อเนื่อง
พวกเขาต่างรู้ดีว่าเมืองหลวงกำลังรอพวกเขาอยู่
ที่นั่นมีงานใหม่ จุดเริ่มต้นใหม่ และสหายกลุ่มหนึ่งที่แม้ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน แต่ก็ปูทางไว้ให้พวกเขาเรียบร้อยแล้ว
หลังเดินทางมาอีกกว่า 30 ชั่วโมง ขบวนรถไฟพิเศษก็แล่นเข้าสถานีเมืองหลวงอย่างช้า ๆ......
สถานีเมืองหลวง
ทันทีที่ผู้เฒ่าเฉียนกับคณะลงจากรถไฟ ก็มีรถยนต์ที่จอดรออยู่ด้านนอกสถานีมารับพวกเขา
ตลอดการเดินทางกว่า 30 ชั่วโมงจากเซี่ยงไฮ้สู่เมืองหลวง รองผู้อำนวยการจูก็เดินทางมาด้วย เขาพูดคุยกับผู้เฒ่าเฉียนและคนอื่น ๆ ไม่น้อย ส่วนใหญ่เป็นเรื่องสถานการณ์ในประเทศ ความคืบหน้าของสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งประเทศจีน และสหายหลายคนที่พวกเขาจะได้พบในเร็ว ๆ นี้ รองผู้อำนวยการจูเล่าให้ฟังระหว่างทาง