การต้อนรับที่ท่าเรือเป็นไปอย่างเรียบง่าย
ไม่มีทั้งดอกไม้และเสียงฆ้องกลอง แถมยังมีคนมาไม่มากนัก เพราะนี่เป็นการต้อนรับอย่างลับ ๆ จึงไม่อาจจัดให้เอิกเกริกเกินไป
แต่ผู้เฒ่าเฉียนกับคนอื่น ๆ ไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ สิ่งที่พวกเขาใส่ใจคือแผ่นดินบ้านเกิดใต้ฝ่าเท้า
กั๋วหย่งหวยย่อตัวลง ฝ่ามือแนบกับพื้นท่าเรือ หลับตา ไหล่สั่นเบา ๆ
คนอื่น ๆ ต่างก็ระบายความรู้สึกออกมาเช่นกัน
ซือชางซวี่ยืนอยู่ด้านข้าง มองโรงงานสีเทาหม่นที่อยู่ไกลออกไป เม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง พยายามกลั้นไม่ให้สะอื้น แต่สุดท้ายก็ยังต้องยกมือเช็ดน้ำตาที่เกือบจะหยดลงมา
ที่จริงเล่ยเทียนเจวี๋ยเป็นคนไม่ค่อยอ่อนไหว แต่เมื่อสายตาเลื่อนไปเห็นเครนเก่า ๆ หลายตัวริมท่าเรือ เขาก็มองอยู่นาน ก่อนจะอดหลั่งน้ำตาให้กับสภาพบ้านเมืองในเวลานี้ไม่ได้
แต่ละคนแสดงปฏิกิริยาไม่เหมือนกัน ทว่าทุกคนต่างมีบางสิ่งเหมือนกันอยู่ในแววตา
นั่นคือความรู้สึกของคนไกลบ้านที่ได้กลับคืนสู่มาตุภูมิ
......
หลังการต้อนรับอย่างเรียบง่าย ทุกคนก็ถูกพาขึ้นรถไฟขบวนพิเศษที่จอดรออยู่ด้านนอกท่าเรือ
เห็นได้ชัดว่าตู้รถไฟยังใหม่ แถมทำความสะอาดจนเอี่ยมอ่อง หน้าต่างใสสะอาด หน้าประตูตู้รถไฟแต่ละตู้มีทหารถือปืนยืนประจำการอยู่หลายคน บรรยากาศเข้มงวดเคร่งครัด
ผู้บัญชาการเขตทหารหัวตงมาส่งพวกเขาขึ้นรถด้วยตัวเอง ทั้งยังกำชับนายสถานีอยู่หลายประโยคอย่างละเอียด จากนั้นจึงลงจากรถ
“สหายทุกท่าน!” เขายืนอยู่บนชานชาลา สีหน้าเคร่งขรึม แล้วยกมือทำความเคารพคนในตู้รถไฟ “ทางเมืองหลวงเตรียมพร้อมแล้ว สหายทุกคนกำลังรอพวกคุณอยู่”
ผู้เฒ่าเฉียนยื่นหน้าออกมาจากหน้าต่าง พยักหน้าให้เขา แล้วทำความเคารพตาม