“สหายหลินหย่วน?” เฉียนผู้เฒ่าประหลาดใจอยู่บ้างเมื่อเห็นอายุของเขา
ศาสตราจารย์หัวเอ่ยขึ้นจากด้านข้าง “คุณเฉียน สหายหลินหย่วนคนนี้เป็นดาวเด่นของกรมอุตสาหกรรมการทหารนะครับ ผมขอตัวเขาไปหลายครั้งแล้ว แต่ผู้อำนวยการโจวก็ยังตัดใจปล่อยคนไม่ได้ ทั้งคอมพิวเตอร์ เครื่องจักรกลความแม่นยำ และเซมิคอนดักเตอร์ เขาคนเดียวก็แบกรับงานวิจัยในประเทศไว้ได้ตั้งหลายสาขา”
เฉียนผู้เฒ่าเลิกคิ้วขึ้นอีกครั้ง
คอมพิวเตอร์? เครื่องจักรกลความแม่นยำ? เซมิคอนดักเตอร์?
ทั้งที่ยังหนุ่มขนาดนี้ กลับเชี่ยวชาญตั้งหลายสาขาเชียวหรือ?
เขาเหลือบมองกั๋วหย่งหวยที่อยู่ข้างกายโดยไม่รู้ตัว
กั๋วหย่งหวยสอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยคอร์เนลล์มาหลายปี เป็นอัจฉริยะที่วงการอากาศพลศาสตร์ยอมรับกันทั่ว ทว่าต่อให้เป็นอัจฉริยะอย่างกั๋วหย่งหวย ก็ยังเชี่ยวชาญเพียงด้านอากาศพลศาสตร์ด้านเดียว
หรือว่าหลินหย่วนคนนี้จะเป็นอัจฉริยะยิ่งกว่าศิษย์น้องกั๋วหย่งหวยของเขาอีก?
สูด...
เห็นได้ชัดว่ากั๋วหย่งหวยก็ได้ยินคำพูดของศาสตราจารย์หัวเช่นกัน เขามองหลินหย่วน พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ
ไม่ใช่แค่เขา บรรดานักวิชาการผู้หวนคืนมาตุภูมิอีกหลายคนในห้องประชุมต่างก็มองชายหนุ่มคนนี้ด้วยสายตาเหลือเชื่อ
คอมพิวเตอร์ เครื่องจักรกลความแม่นยำ เซมิคอนดักเตอร์
แค่เลือกมาสักสาขาเดียว ก็เพียงพอให้นักวิชาการคนหนึ่งศึกษาทั้งชีวิตแล้ว
ชายหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ คนหนึ่งจะรับผิดชอบถึงสามสาขาพร้อมกันได้อย่างไรกัน?
หรือว่า...บนโลกนี้จะมีอัจฉริยะเหนือคนอยู่จริง ๆ?
ความอยากรู้อยากเห็นของนักวิชาการทำให้เฉียนผู้เฒ่าอดถามไม่ได้ หลินหย่วนเองก็รีบก้าวเข้าไปข้างหน้า ยื่นมือทั้งสองออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าหากช้ากว่านี้เพียงวินาทีเดียว คนตรงหน้าจะหายไป