สวีเจี้ยนจงยังคงลังเลอยู่บ้าง
เขาทำงานด้านการถลุงเหล็กมาหลายปี แต่ไม่เคยได้ยินวิธีแบบนี้มาก่อน แม้จะเคารพหลินหย่วน หัวหน้าวิศวกรเป็นอย่างมาก แต่ก็ยังเอ่ยถึงข้อกังวลออกมา
“ผู้อำนวยการ” เขาพูดเสียงเบา “วิธีนี้... ผมไม่เคยเห็นมาก่อนจริง ๆ”
“ผมอ่านเอกสารของฝั่งสหภาพโซเวียตมาบ้าง โดยพื้นฐานแล้วพวกเขามักปรับปรุงภายในห้องอุ่นลม ไม่ก็เปลี่ยนอิฐ หรือเพิ่มชั้นเข้าไป”
“ติดตั้งอุปกรณ์เสริมไว้บนท่อ... มันใช้ได้จริงหรือครับ?”
เสิ่นเจิ้นซานเหลือบมองเขา
“เรื่องที่นายไม่เคยเห็นยังมีอีกเยอะ” เขาตอบ “ก่อนหน้านี้นายเคยเห็นเครื่องแยกแร่แม่เหล็กหรือเปล่า?”
สวีเจี้ยนจงชะงักไป ก่อนจะส่ายหน้า
“แล้วเครื่องแยกแร่แม่เหล็กทำสำเร็จไหม?”
“สำเร็จครับ” สวีเจี้ยนจงพยักหน้า “ผลทดลองของเครื่องต้นแบบยังดีกว่าที่คาดไว้เสียอีก”
“นั่นไงล่ะ” เสิ่นเจิ้นซานกล่าว “วิธีที่หัวหน้าวิศวกรหลินเสนอ มีข้อไหนบ้างที่พวกเราเคยเห็นมาก่อน?”
“แล้วมีข้อไหนที่ทำไม่สำเร็จบ้าง?”
สวีเจี้ยนจงอ้าปาก แต่พูดอะไรไม่ออก ก็จริงของเขา
ตั้งแต่เครื่องแยกแร่แม่เหล็กเป็นต้นมา ทุกอย่างที่หัวหน้าวิศวกรหลินเสนอ ล้วนเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่เคยแม้แต่จะได้ยินมาก่อน
แต่ทุกอย่างกลับทำสำเร็จ แถมผลลัพธ์ยังดีจนน่าตกใจ
เสิ่นเจิ้นซานหันไปมองหลินหย่วน
“หัวหน้าวิศวกรหลิน พูดตามตรงนะครับ ปีที่แล้วผมตามคณะไปดูงานที่สหภาพโซเวียต และได้ไปเยี่ยมชมโรงงานเหล็กของพวกเขาด้วย”
“โรงงานเหล็กขนาดใหญ่ของสหภาพโซเวียตมีห้องอุ่นลมใหญ่กว่าของเรามาก อิฐตะแกรงก็คุณภาพดีกว่า อุณหภูมิลมร้อนสูงกว่าของเราอยู่ไม่น้อยจริง ๆ”
“แต่ระบบอุ่นลมของพวกเขารวมเป็นส่วนเดียวกับห้องอุ่นลม ออกแบบตายตัวมาตั้งแต่ตอนสร้างเตาแล้ว”
“แบบที่คุณพูดถึง... ติดตั้งเพิ่มไว้บนท่อ อยากใส่ก็ใส่ อยากถอดก็ถอด ผมไม่เคยเห็นมาก่อนจริง ๆ”