ความสำเร็จครั้งแรกมาถึงเร็วกว่าที่ทุกคนคาดไว้
เพิ่งถึงบ่ายวันถัดมา สูตรตะกรันโฟมก็ทดลองสำเร็จในห้องปฏิบัติการแล้ว
สวีเจี้ยนจงกับหัวหน้าหวังแห่งห้องปฏิบัติการช่วยกันลงมือทำตามสูตรที่หลินหย่วนให้มาอยู่ตลอดบ่าย ก็ผลิตมันออกมาได้สำเร็จ
ตะกรันที่ได้เกิดฟอง “ฟู่ ๆ” ราวกับฟองเบียร์ พอกหนาเป็นชั้นอยู่บนผนังเบ้าหลอม
“สำเร็จแล้ว!” หัวหน้าหวังดันแว่นขึ้น “ดูชั้นตะกรันนี่สิ หนากว่าเมื่อก่อนอย่างน้อยครึ่งหนึ่งเลย!”
สวีเจี้ยนจงย่อตัวลงข้างเบ้าหลอม แล้วใช้แท่งเหล็กคนดู
สัมผัสของตะกรันโฟมแตกต่างจากตะกรันทั่วไปจริง ๆ ตอนคนรู้สึกเบาหวิว ทั้งยังสัมผัสได้ชัดเจนว่ามีรูพรุนเล็กละเอียดอยู่เต็มไปหมด
เขาตักตัวอย่างตะกรันขึ้นมาอีกชิ้น แล้วตรวจวัดส่วนประกอบ ความเป็นด่างในตะกรันโฟมอยู่ในระดับเหมาะสม ปริมาณเหล็กออกไซด์ก็เหมาะสมเช่นกัน
“ไปกัน!” สวีเจี้ยนจงวางตัวอย่างตะกรันกลับลงในเบ้าหลอม “ลองกับเตาขนาดใหญ่กันเลย! ฉันจะไปแจ้งผู้อำนวยการโรงงานกับวิศวกรใหญ่หลินก่อน”
คืนนั้นพอดีเป็นคิวบรรจุวัตถุดิบเตาโอเพนฮาร์ตหมายเลข 4 รอบถัดไป
สวีเจี้ยนจงทักทายหัวหน้าเตา แล้วเติมวัตถุดิบตะกรันตามสูตรใหม่
หลินหย่วนกับเสิ่นเจิ้นซานก็มาด้วย
ทั้งสามยืนอยู่ในห้องควบคุม จ้องเปลวไฟที่ลุกอยู่ภายในประตูเตา
“เป็นยังไงบ้าง?” เสิ่นเจิ้นซานอดถามไม่ได้
“ผลทดสอบช่วงบ่ายค่อนข้างดี แต่จะเอามาใช้จริงได้หรือเปล่ายังบอกไม่ได้” สวีเจี้ยนจงจ้องมาตรวัด “ต้องรอดูเวลาหลอมเหล็กก่อน”