หลังจากเรื่องคัดแร่ได้ข้อสรุป ทุกคนก็เดินเข้าไปในโรงงานถลุงเหล็กพร้อมกัน
อุณหภูมิในโรงงานยังคงสูงมาก ราวกับฤดูกาลไม่เคยผันเปลี่ยน ที่นี่เป็นฤดูร้อนตลอดทั้งปี
ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป คลื่นความร้อนก็หอบกลิ่นขี้เถ้าถ่านหินเข้ามาปะทะ
น้ำค้างแข็งสีขาวที่เกาะอยู่บนหมวกผ้าฝ้ายด้านนอกละลายทันทีที่เข้าประตูมาได้ไม่ถึงครึ่งนาที ริมปีกหมวกเปียกชื้นไปหมด
จังหวะนั้นเตาเปิดกำลังเทเหล็กกล้า น้ำเหล็กสีแดงฉานไหลทะลักออกจากปากเทลงสู่เบ้าหลอมขนาดมหึมา สะเก็ดไฟกระเด็นกระจาย
คนงานตะโกนให้จังหวะ เสียงก้องสะท้อนอยู่ในโรงงานอันกว้างใหญ่
สวีเจี้ยนจงล้วงสมุดเล่มเล็กยับยู่ยี่ออกมาจากอก ดูก็รู้ว่าเขาหยิบขึ้นมาพลิกอ่านซ้ำไปซ้ำมาตลอดหลายวัน
เขาเปิดสมุดแล้วเข้าเรื่องทันที “พอดีเลยครับ ระหว่างนี้ผมขอรายงานงานให้คุณฟังก่อน”
“สามแนวทางที่คุณพูดถึงคราวก่อน ผมลองคิดดูในช่วงสองสามวันนี้ แล้วก็พอมีไอเดียขึ้นมาบ้างครับ”
เขากางสมุดออกแล้วยื่นให้หลินหย่วน
“ช่วยดูให้หน่อยครับ ว่าแนวทางถูกไหม”
หลินหย่วนรับสมุดมา กวาดตามองคร่าว ๆ
ในนั้นเต็มไปด้วยแนวคิดสำหรับปรับปรุง ทั้งยังมีรอยขีดแก้มากมาย
เห็นได้ชัดว่าสวีเจี้ยนจงทุ่มเทคิดเรื่องนี้ไม่น้อยในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา
หลังจากดูอยู่ครู่หนึ่ง หลินหย่วนก็ส่งสมุดคืน แล้วบอกให้หัวหน้าวิศวกรสวีเริ่มอธิบาย “ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยครับ”
“ครับ!” สวีเจี้ยนจงพยักหน้า กระแอมเบา ๆ
“เริ่มจากอุณหภูมิลมร้อนครับ” เขาชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว วาดไปมาในอากาศ “ผมคิดว่า ถ้าจะเพิ่มอุณหภูมิลมจาก 600 เป็น 800 องศา จุดสำคัญอยู่ที่ห้องสะสมความร้อนครับ”