หลังกินข้าวเสร็จ หลินหย่วนก็ไปที่คลังวัสดุก่อน
คลังวัสดุตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของโรงงาน เป็นอาคารชั้นเดียวก่ออิฐสีเทาที่ดูไม่สะดุดตา
คนดูแลคลังเป็นชายชราแซ่หวัง อายุห้าสิบกว่า เวลาเจอใครก็ยิ้มแย้ม จนผู้คนเรียกกันว่าตาเฒ่าหวัง
เมื่อได้ยินว่าหลินหย่วนเป็นรองหัวหน้าแผนกเทคนิคคนใหม่ ตาเฒ่าหวังก็รีบเชิญเขาเข้าไปด้านใน ทั้งยังรินน้ำให้หนึ่งแก้ว
“หัวหน้าหลิน อยากดูวัสดุอะไรหรือครับ?”
“ข้าขอดูวัสดุที่ใช้ทำปลอกกระสุนก่อน”
ตาเฒ่าหวังได้ยินดังนั้นก็พาเขาไปยังด้านในสุดของคลัง ชี้ไปยังกองวัสดุที่วางเรียงเป็นระเบียบ “ดูนี่สิครับ ผลิตจากโรงงานเหล็กอันกัง เพิ่งส่งมาถึงเมื่อเดือนก่อนเอง”
หลินหย่วนเดินเข้าไป ย่อตัวลงตรวจดูอย่างละเอียด
วัสดุเหล่านี้ส่วนใหญ่มีสะเก็ดออกไซด์เกาะอยู่บนผิว สีคล้ำ และตรงขอบยังมีรอยร้าวเล็ก ๆ อยู่บ้าง
เขาหยิบชิ้นตัวอย่างขนาดเล็กขึ้นมาชั่งน้ำหนักในมือ แล้วดูหน้าตัดของมัน
หน้าตัดโดยรวมไม่เรียบ มีครีบติดอยู่ ส่วนคุณภาพการตัดก็อยู่ในระดับธรรมดา
หลินหย่วนถามว่า “โรงงานใช้วัสดุชนิดนี้ทำปลอกกระสุนมาตลอดเลยหรือ?”
“ใช้มาปีกว่าแล้วครับ ก่อนหน้านี้ใช้ของนำเข้า แต่หลัง ๆ ของส่งมาไม่ทัน ก็เลยจำใจเปลี่ยนมาใช้ของโรงงานเหล็กอันกัง”
“เปลี่ยนแล้วอัตราของเสียก็สูงขึ้นใช่ไหม?”
ตาเฒ่าหวาเกาศีรษะ “เรื่องนั้นฉันตอบไม่ได้หรอกครับ ฉันดูแลแค่รับของกับจ่ายของ แต่...”
เขาลดเสียงลง “ฉันเคยได้ยินคนในแผนกปั๊มบ่นกันว่า วัสดุล็อตนี้แข็ง ปั๊มยาก ของเสียมากกว่าเมื่อก่อนเยอะ”
หลินหย่วนพยักหน้าเมื่อได้ยินเรื่องนี้ ในใจก็พอเข้าใจแล้ว ปัญหาคงอยู่ที่วัตถุดิบจริง ๆ
แต่ปัญหาร้ายแรงแค่ไหน คงต้องไปดูสภาพการปั๊มจริงในโรงงานก่อนถึงจะรู้
“ได้ ขอบคุณท่านอาจารย์หวัง ข้าจะไปดูที่โรงงานต่อ”
ออกจากคลังวัสดุแล้ว หลินหย่วนก็แวะเข้าไปตรวจดูเบื้องต้นต่อที่แผนกหล่อโลหะและแผนกกลึงขึ้นรูป
เตาหลอมแบบคิวโปลาในแผนกหล่อโลหะยังคงลุกโชน เปลวไฟส่องผนังครึ่งหนึ่งจนแดงฉาน