วันต่อมา
อาจารย์เฉียนกินอาหารเช้าแต่เช้าตรู่ แล้วมารออยู่ที่โถงทางเดินของโรงแรมเมืองหลวง
หลังการประชุมจัดสรรงานเมื่อวานเลิก รองผู้อำนวยการจูเดินไปส่งเขากับกั๋วหย่งหวย และก่อนแยกกันก็นัดไว้ว่า เช้าวันนี้จะไปสถาบันคอมพิวเตอร์เพื่อดูเครื่อง 101 ด้วยตาตัวเอง
ในหัวของอาจารย์เฉียนมีแต่ค่าพารามิเตอร์ที่หลินหย่วนพูดถึงเมื่อวาน
แค่ได้ยินค่าพวกนั้นก็แทบไม่อยากเชื่อแล้ว
ตอนอยู่สหรัฐอเมริกา สถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนียมีคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่ง ซึ่งกินพื้นที่ทั้งห้อง มีหลอดสุญญากาศรวมกันกว่าห้าพันหลอด แต่คำนวณได้เพียงไม่กี่พันครั้งต่อวินาที
ส่วนเครื่องไอเอเอสที่สถาบันวิจัยชั้นสูงพรินซ์ตันซึ่งเขาเคยทำงานอยู่ ก็เป็นเครื่องที่ฟอน นอยมันน์ลงมือสร้างด้วยตัวเอง ความเร็วในการคำนวณอยู่ที่ราวหนึ่งหมื่นครั้งต่อวินาที
หัวกั๋วเพิ่งก่อตั้งประเทศได้สองปี กลับก้าวมาถึงระดับนี้แล้วอย่างนั้นหรือ? พูดตามตรง ในใจเขายังมีข้อกังขาอยู่บ้าง
แต่ได้ยินมาอย่างไรก็ไม่เท่ากับเห็นกับตา หากไม่ได้ไปดูด้วยตัวเอง อาจารย์เฉียนก็ยังวางใจไม่ลง
กั๋วหย่งหวยเดินออกมาจากห้องข้าง ๆ ในมือยังถือสมุดบันทึกที่เปิดอ่านจนดึก เขาขยี้ตาแล้วถามอย่างแปลกใจว่า “รุ่นพี่ คุณก็ยังไม่ได้นอนเหมือนกันหรือ?”
“อืม” อาจารย์เฉียนพยักหน้า “ในใจเอาแต่คิดถึงเครื่องนั่น”
กั๋วหย่งหวยปิดสมุดบันทึก ยิ้มพลางพูดว่า “ผมก็เหมือนกัน เมื่อคืนลองทบทวนสถาปัตยกรรมของฟอน นอยมันน์ในหัวแล้ว คิดยังไงก็รู้สึกว่าใช้หลอดสุญญากาศแค่หนึ่งพันหลอดจะทำได้ถึงระดับนั้นไม่น่าเป็นไปได้ เว้นแต่ว่า...พวกเขาจะใช้การออกแบบที่ต่างออกไป”