เมื่อเห็นว่าทุกคนไม่มีข้อโต้แย้ง รองผู้อำนวยการจูก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
“ถ้าอย่างนั้น แผนการจัดสรรที่พักก็เอาตามนี้ไปก่อน”
เขาหยุดครู่หนึ่ง ก่อนหันไปมองเฉียน
“สหายเฉียน เมื่อครู่คุณพูดถึงจรวดกับขีปนาวุธ เรื่องนี้ตอนนี้ประเทศก็มีแนวคิดอยู่บ้าง แต่เกี่ยวข้องกับความลับทางการทหาร วันนี้คงไม่พูดกันละเอียดที่นี่ รอให้งานของสถาบันกลศาสตร์เข้าที่แล้ว เราค่อยคุยกันเป็นการส่วนตัว”
เฉียนพยักหน้า
จรวดกับขีปนาวุธเป็นเรื่องที่ถือเป็นความลับสูงสุดของทุกประเทศ แม้หัวกั๋วจะยากจนข้นแค้น แต่เรื่องนี้ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีแนวคิดอะไรเลย
รองผู้อำนวยการจูปิดสมุดบันทึก ไม่ได้พูดเรื่องนี้ต่อ แต่เปลี่ยนหัวข้อสนทนา
“สหายเฉียน และสหายทุกท่าน พวกคุณเดินทางจากเซี่ยงไฮ้มาจนถึงที่นี่ ทั้งได้ยินและได้เห็นอะไรมาไม่น้อย ผมอยากฟังความเห็นของทุกท่านเกี่ยวกับระดับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของหัวกั๋วในตอนนี้”
พอได้ยินคำถามนี้ บรรดานักวิชาการที่เดินทางกลับประเทศก็เริ่มนั่งไม่ติด
ซือชางซวี่เป็นคนแรกที่เอ่ยปาก เขาทำงานด้านโลหะผสมทนความร้อนสูง ระหว่างทางได้เห็นโรงงานหลายแห่ง จึงรู้สึกประทับใจมากที่สุด
“ผู้อำนวยการจู ขอผมพูดก่อนสักหน่อย ผมทำงานด้านโลหะผสมทนความร้อนสูงที่สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์มาตั้งหลายปี เดิมทีคิดว่าพอกลับประเทศคงต้องเริ่มตั้งแต่สร้างเตาหลอมขั้นพื้นฐาน แต่พอได้เห็นมาตลอดทาง ก็พบว่ารากฐานอุตสาหกรรมโลหกรรมของหัวกั๋วมั่นคงกว่าที่ผมคิดไว้มาก โลหะผสมเหล็กสำคัญหลายชนิด ในประเทศก็ผลิตเองได้แล้ว จุดเริ่มต้นนี้สูงกว่าที่ผมคาดไว้ไม่ใช่แค่ขั้นเดียว”